مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨١

[ مكاشفات روحانى عارف ]

اين چگونه شمعها افروخته ست * كاين دو ديده‌ى خلق از اينها دوخته ست

خلق جويان چراغى گشته بود * پيش آن شمعى كه بر مه مىفزود

چشم بندى بد عجب بر ديده‌ها * بندشان مىكرد يَهْدِي مَنْ يَشاءُ *

باز مىديدم كه مىشد هفت يك * مىشكافد نور او جيب فلك

باز آن يك بار ديگر هفت شد * مستى و حيرانى من زفت شد

اتصالاتى ميان شمعها * كه نيايد بر زبان و گفت ما

آن كه يك ديدن كند ادراك آن * سالها نتوان نمودن از زبان

آن كه يك دم بيندش ادراك هوش * سالها نتوان شنودن آن به گوش

چون كه پايانى ندارد رو اليك * ز انكه لا أحصي ثناء ما عليك

پيشتر رفتم دوان كان شمعها * تا چه چيز است از نشان كبريا

مىشدم بىخويش و مدهوش و خراب * تا بيفتادم ز تعجيل و شتاب

ساعتى بىهوش و بىعقل اندر اين * اوفتادم بر سر خاك زمين

باز با هوش آمدم برخاستم * در روش گويى نه سر نى پاستم

هفت شمع اندر نظر شد هفت مرد * نورشان مىشد به سقف لاجورد

پيش آن انوار نور روز درد * از صلابت نورها را مىسترد

باز هر يك مرد شد شكل درخت * چشمم از سبزى ايشان نيك بخت

ز انبهى برگ پيدا نيست شاخ * برگ هم گم گشته از ميوه‌ى فراخ

هر درختى شاخ بر سدره زده * سدره چه بود از خلا بيرون شده

بيخ هر يك رفته در قعر زمين * زيرتر از گاو و ماهى بد يقين

بيخشان از شاخ خندان‌روىتر * عقل از آن اشكالشان زير و زبر

ميوه‌اى كه بر شكافيدى ز زور * همچو آب از ميوه جستى برق نور