مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٠

[ مكاشفات روحانى عارف ]

موسيا تو قوم خود را هشته‌اى * در پى نيكو پيى سر گشته‌اى

كيقبادى رسته از خوف و رجا * چند گردى چند جويى تا كجا

آن تو با تست و تو واقف بر اين * آسمانا چند پيمايى زمين

گفت موسى اين ملامت كم كنيد * آفتاب و ماه را كم ره زنيد

مىروم تا مجمع البحرين من * تا شوم مصحوب سلطان زمن

اجعل الخضر لأمري سببا * ذاك أو أمضي و أسري حُقُباً

سالها پرم به پر و بالها * سالها چه بود هزاران سالها

مىروم يعنى نمىارزد بدان * عشق جانان كم مدان از عشق نان

اين سخن پايان ندارد اى عمو * داستان آن دقوقى را بگو

آن دقوقى رحمة اللَّه عليه * گفت سافرت مدى في خافقيه

سال و مه رفتم سفر از عشق ماه * بىخبر از راه حيران در إله

پا برهنه مىروى بر خار و سنگ * گفت من حيرانم و بىخويش و دنگ

تو مبين اين پايها را بر زمين * ز انكه بر دل مىرود عاشق يقين

از ره و منزل ز كوتاه و دراز * دل چه داند اوست مست دلنواز

آن دراز و كوته اوصاف تن است * رفتن ارواح ديگر رفتن است

تو سفر كردى ز نطفه تا به عقل * نى به گامى بود نى منزل نه نقل

سير جان بىچون بود در دور و دير * جسم ما از جان بياموزيد سير

سير جسمانه رها كرد او كنون * مىرود بىچون نهان در شكل چون

گفت روزى مىشدم مشتاق‌وار * تا ببينم در بشر انوار يار

تا ببينم قلزمى در قطره‌اى * آفتابى درج اندر ذره‌اى

چون رسيدم سوى يك ساحل به گام * بود بىگه گشته روز و وقت شام

هفت شمع از دور ديدم ناگهان * اندر آن ساحل شتابيدم بدان

نور شعله‌ى هر يكى شمعى از آن * بر شده خوش تا عنان آسمان

خيره گشتم خيرگى هم خيره گشت * موج حيرت عقل را از سر گذشت