مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٦

[ اوليايى كه براى جلب خير و دفع شر دعا نمىكنند ]

آن چه مىخوانى بر آن افتاده‌اى * دست را بر حرف آن بنهاده‌اى

اصبعت در سير پيدا مىكند * كه نظر بر حرف دارى مستند

گفت اى گشته ز جهل تن جدا * اين عجب مىدارى از صنع خدا

من ز حق در خواستم كاى مستعان * بر قرائت من حريصم همچو جان

نيستم حافظ مرا نورى بده * در دو ديده وقت خواندن بىگره

باز ده دو ديده‌ام را آن زمان * كه بگيرم مصحف و خوانم عيان

آمد از حضرت ندا كاى مرد كار * اى به هر رنجى به ما اوميدوار

حسن ظن است و اميدى خوش ترا * كه ترا گويد به هر دم برتر آ

هر زمان كه قصد خواندن باشدت * يا ز مصحفها قرائت بايدت

من در آن دم وادهم چشم ترا * تا فرو خوانى معظم جوهرا

همچنان كرد و هر آن گاهى كه من * واگشايم مصحف اندر خواندن

آن خبيرى كه نشد غافل ز كار * آن گرامى پادشاه و كردگار

باز بخشد بينشم آن شاه فرد * در زمان همچون چراغ شب نورد

زين سبب نبود ولى را اعتراض * هر چه بستاند فرستد اعتياض

گر بسوزد باغت انگورت دهد * در ميان ماتمى سورت دهد

آن شل بىدست را دستى دهد * كان غمها را دل مستى دهد

لا نسلم و اعتراض از ما برفت * چون عوض مىآيد از مفقود زفت

چون كه بىآتش مرا گرمى رسد * راضيم گر آتش ما را كشد

بىچراغى چون دهد او روشنى * گر چراغت شد چه افغان مىكنى

بشنو اكنون قصه‌ى آن رهروان * كه ندارند اعتراضى در جهان

ز اوليا اهل دعا خود ديگرند * كه گهى دوزند و گاهى مىدرند

قوم ديگر مىشناسم ز اوليا * كه دهانشان بسته باشد از دعا

از رضا كه هست رام آن كرام * جستن دفع قضاشان شد حرام

در قضا ذوقى همىبينند خاص * كفرشان آيد طلب كردن خلاص

حسن ظنى بر دل ايشان گشود * كه نپوشند از غمى جامه‌ى كبود