مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٣

[ اولياء اللّه ، مهربان‌اند ]

چون بيارايند روز حشر تخت * خود شفيع ما تويى آن روز سخت

در چنان روز و شب بىزينهار * ما به اكرام توايم اوميدوار

دست ما و دامن تست آن زمان * كه نماند هيچ مجرم را امان

گفت پيغمبر كه روز رستخيز * كى گذارم مجرمان را اشك ريز

من شفيع عاصيان باشم به جان * تا رهانمشان ز اشكنجه‌ى گران

عاصيان و اهل كباير را به جهد * وا رهانم از عتاب نقض عهد

صالحان امتم خود فارغند * از شفاعتهاى من روز گزند

بلكه ايشان را شفاعتها بود * گفتشان چون حكم نافذ مىرود

هيچ وازر وزر غيرى بر نداشت * من نيم وازر خدايم بر فراشت

آن كه بىوزر است شيخ است اى جوان * در قبول حق چو اندر كف كمان

شيخ كه بود پير يعنى مو سپيد * معنى اين مو بدان اى بىاميد

هست آن موى سيه هستى او * تا ز هستىاش نماند تاى مو

چون كه هستىاش نماند پير اوست * گر سيه مو باشد او يا خود دو موست

هست آن موى سيه وصف بشر * نيست آن مو موى ريش و موى سر

عيسى اندر مهد بر دارد نفير * كه جوان ناگشته ما شيخيم و پير

گر رهيد از بعض اوصاف بشر * شيخ نبود كهل باشد اى پسر

چون يكى موى سيه كان وصف ماست * نيست بر وى شيخ و مقبول خداست

چون بود مويش سپيد ار با خود است * او نه پير است و نه خاص ايزد است

ور سر مويى ز وصفش باقى است * او نه از عرش است او آفاقى است

شيخ گفت او را مپندار اى رفيق * كه ندارم رحم و مهر و دل شفيق

بر همه‌ى كفار ما را رحمت است * گر چه جان جمله كافر نعمت است

بر سگانم رحمت و بخشايش است * كه چرا از سنگهاشان مالش است

آن سگى كه مىگزد گويم دعا * كه از اين خو وارهانش اى خدا

اين سگان را هم در آن انديشه دار * كه نباشند از خلايق سنگسار

ز آن بياورد اوليا را بر زمين * تا كندشان رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ

خلق را خواند سوى درگاه خاص * حق را خواند كه وافر كن خلاص

جهد بنمايد از اين سو بهر پند * چون نشد گويد خدايا در مبند

رحمت جزوى بود مر عام را * رحمت كلى بود همام را