مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٢

[ مسألهء شفاعت ]

از خورش او جذب اجزا مىكند * تار و پود جسم خود را مىتند

تا چهل سالش به جذب جزوها * حق حريصش كرده باشد در نما

جذب اجزا روح را تعليم كرد * چون نداند جذب اجزا شاه فرد

جامع اين ذره‌ها خورشيد بود * بىغذا اجزات را داند ربود

آن زمانى كه در آيى تو ز خواب * هوش و حس رفته را خواند شتاب

تا بدانى كان از او غايب نشد * باز آيد چون بفرمايد كه عد

هين عزيرا در نگر اندر خرت * كه بپوسيده ست و ريزيده برت

پيش تو گردآوريم اجزاش را * آن سر و دم و دو گوش و پاش را

دست نى و جزو بر هم مىنهد * پاره‌ها را اجتماعى مىدهد

درنگر در صنعت پاره زنى * كاو همىدوزد كهن بىسوزنى

ريسمان و سوزنى نى وقت خرز * آن چنان دوزد كه پيدا نيست درز

چشم بگشا حشر را پيدا ببين * تا نماند شبهه‌ات در يوم دين

تا ببينى جامعىام را تمام * تا نلرزى وقت مردن ز اهتمام

همچنان كه وقت خفتن ايمنى * از فوات جمله حسهاى تنى

بر حواس خود نلرزى وقت خواب * گر چه مىگردد پريشان و خراب

بود شيخى رهنمايى پيش از اين * آسمانى شمع بر روى زمين

چون پيمبر در ميان امتان * در گشاى روضه‌ى دار الجنان

گفت پيغمبر كه شيخ رفته پيش * چون نبى باشد ميان قوم خويش

يك صباحى گفتش اهل بيت او * سخت دل چونى بگو اى نيك خو

ما ز مرگ و هجر فرزندان تو * نوحه مىداريم با پشت دو تو

تو نمىگريى نمىزارى چرا * يا كه رحمت نيست اندر دل ترا

چون ترا رحمى نباشد در درون * پس چه اوميدستمان از تو كنون

ما به اوميد توايم اى پيشوا * كه بنگذارى تو ما را در فنا