مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧١

[ حشر ابدان مثالى ]

اين جهان را كه به صورت قائم است * گفت پيغمبر كه حلم نائم است

از ره تقليد تو كردى قبول * سالكان اين ديده پيدا بىرسول

روز در خوابى مگو كاين خواب نيست * سايه فرع است اصل جز مهتاب نيست

خواب و بيداريت آن دان اى عضد * كه ببيند خفته كاو در خواب شد

او گمان برده كه اين دم خفته‌ام * بىخبر ز آن كاوست در خواب دوم

كوزه‌گر گر كوزه‌اى را بشكند * چون بخواهد باز خود قايم كند

كور را هر گام باشد ترس چاه * با هزاران ترس مىآيد به راه

مرد بينا ديد عرض راه را * پس بداند او مغاك و چاه را

پا و زانويش نلرزد هر دمى * رو ترش كى دارد او از هر غمى

خيز فرعونا كه ما آن نيستيم * كه به هر بانگى و غولى بيستيم

خرقه‌ى ما را بدر دوزنده هست * ور نه خود ما را برهنه‌تر به است

بىلباس اين خوب را اندر كنار * خوش در آريم اى عدوى نابكار

خوشتر از تجريد از تن و ز مزاج * نيست اى فرعون بىالهام گيج

گفت استر با شتر كاى خوش رفيق * در فراز و شيب و در راه دقيق

تو نيايى در سر و خوش مىروى * من همىآيم به سر در چون غوى

من همىافتم به رو در هر دمى * خواه در خشكى و خواه اندر نمى

اين سبب را باز گو با من كه چيست * تا بدانم من كه چون بايد بزيست

گفت چشم من ز تو روشن‌تر است * بعد از آن هم از بلندى ناظر است

چون بر آيم بر سر كوهى بلند * آخر عقبه ببينم هوشمند

پس همه پستى و بالايى راه * ديده‌ام را وانمايد هم إله

هر قدم را از سر بينش نهم * از عثار و اوفتادن وارهم

تو نبينى پيش خود يك دو سه گام * دانه بينى و نبينى رنج دام

يستوي الأعمى لديكم و البصير * في المقام و النزول و المسير

چون جنين را در شكم حق جان دهد * جذب اجزا در مزاج او نهد