مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٠

[ دنيا ، رؤيايى بيش نيست ، بدان دل مسپار ]

در عريش او را يكى زاير بيافت * كاو به هر دو دست مى زنبيل بافت

گفت او را اى عدوى جان خويش * در عريشم آمدى سر كرده پيش

اين چرا كردى شتاب اندر سباق * گفت از افراط مهر و اشتياق

پس تبسم كرد و گفت اكنون بيا * ليك مخفى دار اين را اى كيا

تا نميرم من مگو اين با كسى * نه قرينى نه حبيبى نه خسى

بعد از آن قومى دگر از روزنش * مطلع گشتند بر بافيدنش

گفت حكمت را تو دانى كردگار * من كنم پنهان تو كردى آشكار

آمد الهامش كه يك چندى بدند * كه در اين غم بر تو منكر مىشدند

كه مگر سالوس بود او در طريق * كه خدا رسواش كرد اندر فريق

من نخواهم كان رمه كافر شوند * در ضلالت در گمان بد روند

اين كرامت را بكرديم آشكار * كه دهيمت دست اندر وقت كار

تا كه آن بىچارگان بد گمان * رد نگردند از جناب آسمان

من ترا بىاين كرامتها ز پيش * خود تسلى دادمى از ذات خويش

اين كرامت بهر ايشان دادمت * وين چراغ از بهر آن بنهادمت

تو از آن بگذشته‌اى كز مرگ تن * ترسى و تفريق اجزاى بدن

وهم تفريق سر و پا از تو رفت * دفع وهم اسپر رسيدت نيك زفت

ساحران را نه كه فرعون لعين * كرد تهديد سياست بر زمين

كه ببرم دست و پاتان از خلاف * پس در آويزم ندارمتان معاف

او همىپنداشت كايشان در همان * وهم و تخويفند و وسواس و گمان

كه بودشان لرزه و تخويف و ترس * از توهمها و تهديدات نفس

او نمىدانست كايشان رسته‌اند * بر دريچه‌ى نور دل بنشسته‌اند

سايه‌ى خود را ز خود دانسته‌اند * چابك و چست و گش و برجسته‌اند

هاون گردون اگر صد بارشان * خرد كوبد اندر اين گلزارشان

اصل اين تركيب را چون ديده‌اند * از فروع وهم كم ترسيده‌اند

اين جهان خواب است اندر ظن مه‌ايست * گر رود در خواب دستى باك نيست

گر به خواب اندر سرت ببريد گاز * هم سرت بر جاست هم عمرت دراز

گر ببينى خواب در خود را دو نيم * تن درستى چون بخيزى نى سقيم

حاصل اندر خواب نقصان بدن * نيست باك و نى دو صد پاره شدن