مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٩

[ ادامهء حكايت آن درويش كه . . . ]

چون كه از امرودبن ميوه سكست * گشت اندر نذر و عهد خويش سست

هم در آن دم گوشمال حق رسيد * چشم او بگشاد و گوش او كشيد

بيست از دزدان بدند آن جا و بيش * بخش مىكردند مسروقات خويش

شحنه را غماز آگه كرده بود * مردم شحنه بر افتادند زود

هم بدان جا پاى چپ و دست راست * جمله را ببريد و غوغايى بخاست

دست زاهد هم بريده شد غلط * پاش را مىخواست هم كردن سقط

در زمان آمد سوارى بس گزين * بانگ بر زد بر عوان كاى سگ ببين

اين فلان شيخ است و ابدال خدا * دست او را تو چرا كردى جدا

آن عوان بدريد جامه تيز رفت * پيش شحنه داد آگاهيش تفت

شحنه آمد پا برهنه عذر خواه * كه ندانستم خدا بر من گواه

هين بحل كن مر مرا زين كار زشت * اى كريم و سرور اهل بهشت

گفت مىدانم سبب اين نيش را * مىشناسم من گناه خويش را

من شكستم حرمت ايمان او * پس يمينم برد دادستان او

من شكستم عهد و دانستم بد است * تا رسيد آن شومى جرات به دست

دست ما و پاى ما و مغز و پوست * باد اى والى فداى حكم دوست

قسم من بود اين ترا كردم حلال * تو ندانستى ترا نبود و بال

و انكه او دانست او فرمان رواست * با خدا سامان پيچيدن كجاست

اى بسا مرغى پريده دانه جو * كه بريده حلق او هم حلق او

اى بسا مرغى ز معده و ز مغص * بر كنار بام محبوس قفص

اى بسا ماهى در آب دور دست * گشته از حرص گلو مأخوذ شست

اى بسا مستور در پرده بده * شومى فرج و گلو رسوا شده

اى بسا قاضى حبر نيك خو * از گلو و رشوتى او زرد رو

بلكه در هاروت و ماروت آن شراب * از عروج چرخشان شد سد باب

بايزيد از بهر اين كرد احتراز * ديد در خود كاهلى اندر نماز

از سبب انديشه كرد آن ذو لباب * ديد علت خوردن بسيار از آب

گفت تا سالى نخواهم خورد آب * آن چنان كرد و خدايش داد تاب

اين كمينه جهد او بد بهر دين * گشت او سلطان و قطب العارفين

چون بريده شد براى حلق دست * مرد زاهد را در شكوى ببست

شيخ اقطع گشت نامش پيش خلق * كرد معروفش بدين آفات حلق