مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٨

مضطر شدن فقير نذر كرده به كندن امرود از درخت و گوشمال حق رسيدن بىمهلت

در هواى نابكارى سوخته * اقمشه و املاك خود بفروخته

خان و مان رفته شده بد نام و خوار * كام دشمن مىرود ادباروار

زاهدى بيند بگويد اى كيا * همتى مىدار از بهر خدا

كاندر اين ادبار زشت افتاده‌ام * مال و زر و نعمت از كف داده‌ام

همتى تا بو كه من زين وارهم * زين گل تيره بود كه بر جهم

اين دعا مىخواهد او از عام و خاص * كالخلاص و الخلاص و الخلاص

دست باز و پاى باز و بند نى * نى موكل بر سرش نى آهنى

از كدامين بند مىجويى خلاص * و از كدامين حبس مىجويى مناص

بند تقدير و قضاى مختفى * كه نبيند آن بجز جان صفى

گر چه پيدا نيست آن در مكمن است * بدتر از زندان و بند آهن است

ز انكه آهنگر مر آن را بشكند * حفره‌گر هم خشت زندان بر كند

اى عجب اين بند پنهان گران * عاجز از تكسير آن آهنگران

ديدن آن بند احمد را رسد * بر گلوى بسته حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ

ديد بر پشت عيال بو لهب * تنگ هيزم گفت حماله‌ى حطب

حبل و هيزم را جز او چشمى نديد * كه پديد آيد بر او هر ناپديد

باقيانش جمله تاويلى كنند * كاين ز بىهوشى است و ايشان هوشمند

ليك از تاثير آن پشتش دو تو * گشته و نالان شده او پيش تو

كه دعايى همتى تا وارهم * تا از اين بند نهان بيرون جهم

آن كه بيند اين علامتها پديد * چون نداند او شقى را از سعيد

داند و پوشد به امر ذو الجلال * كه نباشد كشف راز حق حلال

اين سخن پايان ندارد آن فقير * از مجاعت شد زبون و تن اسير

پنج روز آن باد امرودى نريخت * ز آتش جوعش صبورى مىگريخت

بر سر شاخى مرودى چند ديد * باز صبرى كرد و خود را واكشيد

باد آمد شاخ را سر زير كرد * طبع را بر خوردن آن چير كرد

جوع و ضعف و قوت جذب قضا * كرد زاهد را ز نذرش بىوفا