مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٥

[ در بيان كالبد برزخى يا هورقليايى كه مورد اعتماد حكما و صوفيه است ]

سجده كردند و بگفتند اى كريم * دور بادا از تو رنجورى و بيم

پس برون جستند سوى خانه‌ها * همچو مرغان در هواى دانه‌ها

مادرانشان خشمگين گشتند و گفت * روز كتاب و شما با لهو جفت

عذر آوردند كاى مادر تو بيست * اين گناه از ما و از تقصير نيست

از قضاى آسمان استاد ما * گشت رنجور و سقيم و مبتلا

مادران گفتند مكر است و دروغ * صد دروغ آريد بهر طمع دوغ

ما صباح آييم پيش اوستا * تا ببينيم اصل اين مكر شما

كودكان گفتند بسم اللَّه رويد * بر دروغ و صدق ما واقف شويد

بامدادان آمدند آن مادران * خفته استا همچو بيمار گران

هم عرق كرده ز بسيارى لحاف * سر ببسته رو كشيده در سجاف

آه آهى مىكند آهسته او * جملگان گشتند هم لاحول گو

خير باشد اوستاد اين درد سر * جان تو ما را نبوده زين خبر

گفت من هم بىخبر بودم از اين * آگهم مادر غران كردند هين

من بدم غافل به شغل قال و قيل * بود در باطن چنين رنجى ثقيل

چون به جد مشغول باشد آدمى * او ز ديد رنج خود باشد عمى

از زنان مصر يوسف شد سمر * كه ز مشغولى بشد ز ايشان خبر

پاره پاره كرده ساعدهاى خويش * روح واله كه نه پس بيند نه پيش

اى بسا مرد شجاع اندر حراب * كه ببرد دست يا پايش ضراب

او همان دست آورد در گيرودار * بر گمان آن كه هست او برقرار

خود ببيند دست رفته در ضرر * خون از او بسيار رفته بىخبر

تا بدانى كه تن آمد چون لباس * رو بجو لابس لباسى را مليس