مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٤

دوم بار در وهم افگندن كودكان استاد را كه او را از قرآن خواندن ما درد سر افزايد

گفتش اى غر تو هنوزى در لجاج * مىنبينى اين تغير و ارتجاج

گر تو كور و كر شدى ما را چه جرم * ما در اين رنجيم و در اندوه و گرم

گفت اى خواجه بيارم آينه * تا بدانى كه ندارم من گنه

گفت رو نه تو رهى نه آينه‌ت * دايما در بغض و كينى و عنت

جامه‌ى خواب مرا رو گستران * تا بخسبم كه سر من شد گران

زن توقف كرد مردش بانگ زد * كاى عدو زوتر ترا اين مىسزد

در جامه‌ى خواب افتادن استاد و ناليدن او از وهم رنجورى

در جامه‌ى خواب افتادن استاد و ناليدن او از وهم رنجورى

جامه خواب آورد و گسترد آن عجوز * گفت امكان نى و باطن پر ز سوز

گر بگويم متهم دارد مرا * ور نگويم جد شود اين ماجرا

فال بد رنجور گرداند همى * آدمى را كه نبودستش غمى

قول پيغمبر قبوله يفرض * ان تمارضتم لدينا تمرضوا

گر بگويم او خيالى بر زند * فعل دارد زن كه خلوت مىكند

مر مرا از خانه بيرون مىكند * بهر فسقى فعل و افسون مىكند

جامه خوابش كرد و استاد اوفتاد * آه آه و ناله از وى مىبزاد

كودكان آن جا نشستند و نهان * درس مىخواندند با صد اندهان

كاين همه كرديم و ما زندانييم * بد بنايى بود ما بد بانييم

دوم بار در وهم افگندن كودكان استاد را كه او را از قرآن خواندن ما درد سر افزايد

دوم بار در وهم افگندن كودكان استاد را كه او را از قرآن خواندن ما درد سر افزايد

گفت آن زيرك كه اى قوم پسند * درس خوانيد و كنيد آوا بلند

چون همىخواندند گفت اى كودكان * بانگ ما استاد را دارد زيان

درد سر افزايد استا را ز بانگ * ارزد اين كاو درد يابد بهر دانگ ؟

گفت استا راست مىگويد رويد * درد سر افزون شدم بيرون شويد