مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

[ وحدت پيامبران به زبان تمثيل ]

هر يكى را او يكى طومار داد * هر يكى ضد دگر بود المراد

جملگى طومارها بد مختلف * چون حروف آن جمله از يا تا الف

حكم اين طومار ضد حكم آن * پيش از اين كرديم اين ضد را بيان

بعد از آن چل روز ديگر در ببست * خويش كشت و از وجود خود برست

چون كه خلق از مرگ او آگاه شد * بر سر گورش قيامت‌گاه شد

خلق چندان جمع شد بر گور او * موكنان جامه دران در شور او

كان عدد را هم خدا داند شمرد * از عرب وز ترك و از رومى و كرد

خاك او كردند بر سرهاى خويش * درد او ديدند درمان جاى خويش

آن خلايق بر سر گورش مهى * كرده خون را از دو چشم خود رهى

بعد ماهى خلق گفتند اى مهان * از اميران كيست بر جايش نشان

تا به جاى او شناسيمش امام * دست و دامن را بدست او دهيم

چون كه شد خورشيد و ما را كرد داغ * چاره نبود بر مقامش از چراغ

چون كه شد از پيش ديده وصل يار * نايبى بايد از او مان يادگار

چون كه گل بگذشت و گلشن شد خراب * بوى گل را از كه يابيم از گلاب

چون خدا اندر نيايد در عيان * نايب حق‌اند اين پيغمبران

نه غلط گفتم كه نايب با منوب * گر دو پندارى قبيح آيد نه خوب

نه دو باشد تا تويى صورت پرست * پيش او يك گشت كز صورت برست

چون به صورت بنگرى چشم تو دست * تو به نورش درنگر كز چشم رست