مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٥

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

آن كه پست مثال سنگلاخ * موش را شايد نه ما را در مناخ

من بگويم او نگردد يار من * بىصدا ماند دم گفتار من

با زمين آن به كه هموارش كنى * نيست هم دم با قدم يارش كنى

گفت اى نوح ار تو خواهى جمله را * حشر گردانم بر آرم از ثرا

بهر كنعانى دل تو نشكنم * ليك از احوال آگه مىكنم

گفت نى نى راضىام كه تو مرا * هم كنى غرقه اگر بايد ترا

هر زمانم غرقه مىكن من خوشم * حكم تو جان است چون جان مىكشم

ننگرم كس را و گر هم بنگرم * او بهانه باشد و تو منظرم

عاشق صنع توام در شكر و صبر * عاشق مصنوع كى باشم چو گبر

عاشق صنع خدا با فر بود * عاشق مصنوع او كافر بود

دى سؤالى كرد سائل مر مرا * ز انكه عاشق بود او بر ماجرا

گفت نكته‌ى الرضا بالكفر كفر * اين پيمبر گفت و گفت اوست مهر

باز فرمود او كه اندر هر قضا * مر مسلمان را رضا بايد رضا

نه قضاى حق بود كفر و نفاق ؟ * گر بدين راضى شوم باشد شقاق

ور نيم راضى بود آن هم زيان * پس چه چاره باشدم اندر ميان

گفتمش اين كفر مقضى نه قضاست * هست آثار قضا اين كفر راست

پس قضا را خواجه از مقضى بدان * تا شكالت دفع گردد در زمان

راضيم در كفر ز آن رو كه قضاست * نه از اين رو كه نزاع و خبث ماست

كفر از روى قضا هم كفر نيست * حق را كافر مخوان اينجا مه ايست

كفر جهل است و قضاى كفر علم * هر دو كى يك باشد آخر حلم و خلم

زشتى خط زشتى نقاش نيست * بلكه از وى زشت را بنمودنى است

قوت نقاش باشد آن كه او * هم تواند زشت كردن هم نكو

گر گشايم بحث اين را من به ساز * تا سؤال و تا جواب آيد دراز

ذوق نكته‌ى عشق از من مىرود * نقش خدمت نقش ديگر مىشود