مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

[ باز زمينه‌سازى براى جنگ‌هاى مذهبى ]

در هر آن كارى كه ميل استت بدان * قدرت خود را همىبينى عيان

و اندر آن كارى كه ميلت نيست و خواست * خويش را جبرى كنى كاين از خداست

انبيا در كار دنيا جبرىاند * كافران در كار عقبى جبرىاند

انبيا را كار عقبى اختيار * جاهلان را كار دنيا اختيار

ز آن كه هر مرغى به سوى جنس خويش * مىپرد او در پس و جان پيش پيش

كافران چون جنس سجين آمدند * سجن دنيا را خوش آيين آمدند

انبيا چون جنس عليين بدند * سوى عليين جان و دل شدند

اين سخن پايان ندارد ليك ما * باز گوييم آن تمامى قصه را

آن وزير از اندرون آواز داد * كاى مريدان از من اين معلوم باد

كه مرا عيسى چنين پيغام كرد * كز همه ياران و خويشان باش فرد

روى در ديوار كن تنها نشين * وز وجود خويش هم خلوت گزين

بعد از اين دستورى گفتار نيست * بعد از اين با گفت و گويم كار نيست

الوداع اى دوستان من مرده‌ام * رخت بر چارم فلك بر برده‌ام

تا به زير چرخ نارى چون حطب * من نسوزم در عنا و در عطب

پهلوى عيسى نشينم بعد از اين * بر فراز آسمان چارمين

و آن گهانى آن اميران را بخواند * يك به يك تنها به هر يك حرف راند

گفت هر يك را به دين عيسوى * نايب حق و خليفه‌ى من توى

و آن اميران دگر اتباع تو * كرد عيسى جمله را اشياع تو

هر اميرى كو كشيد گردن بگير * يا بكش يا خود همىدارش اسير

ليك تا من زنده‌ام اين وامگو * تا نميرم اين رياست را مجو

تا نميرم من تو اين پيدا مكن * دعوى شاهى و استيلا مكن

اينك اين طومار و احكام مسيح * يك به يك بر خوان تو بر امت فصيح

هر اميرى را چنين گفت او جدا * نيست نايب جز تو در دين خدا

هر يكى را كرد او يك يك عزيز * هر چه آن را گفت اين را گفت نيز