مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٥

مهلت دادن موسى عليه السلام فرعون را تا ساحران را جمع كند از مداين

مر مرا بخريده‌اند اهل جهان * از همه عاقلترى تو اى فلان

موسيا خود را خريدى هين برو * خويشتن كم بين به خود غره مشو

جمع آرم ساحران دهر را * تا كه جهل تو نمايم شهر را

اين نخواهد شد به روزى و دو روز * مهلتم ده تا چهل روز تموز

گفت موسى اين مرا دستور نيست * بنده‌ام امهال تو مأمور نيست

گر تو چيرى و مرا خود يار نيست * بنده فرمانم بدانم كار نيست

مىزنم با تو به جد تا زنده‌ام * من چه كاره‌ى نصرتم من بنده‌ام

مىزنم تا در رسد حكم خدا * او كند هر خصم از خصمى جدا

گفت نى نى مهلتى بايد نهاد * عشوه‌ها كم ده تو كم پيماى باد

حق تعالى وحى كردش در زمان * مهلتش ده متسع مهراس از آن

اين چهل روزش بده مهلت به طوع * تا سگالد مكرها او نوع نوع

تا بكوشد او كه نه من خفته‌ام * تيز رو گو پيش ره بگرفته‌ام

حيله‌هاشان را همه بر هم زنم * و آن چه افزايند من بر كم زنم

آب را آرند و من آتش كنم * نوش و خوش گيرند و من ناخوش كنم

مهر پيوندند و من ويران كنم * آن كه اندر وهم نارند آن كنم

تو مترس و مهلتش ده دم دراز * گو سپه گرد آر و صد حيلت بساز

گفت امر آمد برو مهلت ترا * من بجاى خود شدم رستى ز ما

او همىشد و اژدها اندر عقب * چون سگ صياد دانا و محب

چون سگ صياد جنبان كرده دم * سنگ را مىكرد ريگ او زير سم