مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٤

پاسخ فرعون موسى را عليه السلام

لاجرم آن فتنه‌ها كرد اى عزيز * بيست همچندان كه ما گفتيم نيز

تو طمع دارى كه او را بىجفا * بسته دارى در وقار و در وفا

هر خسى را اين تمنا كى رسد * موسيى بايد كه اژدرها كشد

صد هزاران خلق ز اژدرهاى او * در هزيمت كشته شد از راى او

گفت فرعونش چرا تو اى كليم * خلق را كشتى و افكندى تو بيم

در هزيمت از تو افتادند خلق * در هزيمت كشته شد مردم ز زلق

لاجرم مردم ترا دشمن گرفت * كين تو در سينه مرد و زن گرفت

خلق را مىخواندى بر عكس شد * از خلافت مردمان را نيست بد

من هم از شرت اگر پس مىخزم * در مكافات تو ديگى مىپزم

دل از اين بر كن كه بفريبى مرا * يا بجز فى پس روى گردد ترا

تو بدان غره مشو كش ساختى * در دل خلقان هراس انداختى

صد چنين آرى و هم رسوا شوى * خوار گردى ضحكه‌ى غوغا شوى

همچو تو سالوس بسياران بدند * عاقبت در مصر ما رسوا شدند

گفت با امر حقم اشراك نيست * گر بريزد خونم امرش باك نيست

راضيم من شاكرم من اى حريف * اين طرف رسوا و پيش حق شريف

پيش خلقان خوار و زار و ريش‌خند * پيش حق محبوب و مطلوب و پسند

از سخن مىگويم اين ور نى خدا * از سيه رويان كند فردا ترا

عزت آن اوست و آن بندگانش * ز آدم و ابليس برمىخوان نشانش

شرح حق پايان ندارد همچو حق * هين دهان بر بند و بر گردان ورق

گفت فرعونش ورق در حكم ماست * دفتر و ديوان حكم اين دم مراست