مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

[ ادامهء حكايت مارگير ]

يك حكايت بشنو از تاريخ گوى * تا برى زين راز سر پوشيده بوى

مارگيرى رفت سوى كوهسار * تا بگيرد او به افسونهاش مار

گر گران و گر شتابنده بود * آن كه جوينده ست يابنده بود

در طلب زن دايما تو هر دو دست * كه طلب در راه نيكو رهبر است

لنگ و لوك و خفته شكل و بىادب * سوى او مىغيژ و او را مىطلب

گه بگفت و گه به خاموشى و گه * بوى كردن گير هر سو بوى شه

گفت آن يعقوب با اولاد خويش * جستن يوسف كنيد از حد بيش

هر حس خود را در اين جستن به جد * هر طرف رانيد شكل مستعد

گفت از روح خدا لا تَيْأَسُوا * همچو گم كرده پسر رو سو به سو

از ره حس دهان پرسان شويد * گوش را بر چار راه آن نهيد

هر كجا بوى خوش آيد بو بريد * سوى آن سر كاشناى آن سريد

هر كجا لطفى ببينى از كسى * سوى اصل لطف ره يا بى عسى

اين همه جوها ز دريايى است ژرف * جزو را بگذار و بر كل دار طرف

جنگهاى خلق بهر خوبى است * برگ بىبرگى نشان طوبى است

خشمهاى خلق بهر آشتى است * دام راحت دايما بىراحتى است

هر زدن بهر نوازش را بود * هر گله از شكر آگه مىكند

بوى بر از جزو تا كل اى كريم * بوى بر از ضد تا ضد اى حكيم

جنگها مىآشتى آرد درست * مارگير از بهر يارى مار جست

بهر يارى مار جويد آدمى * غم خورد بهر حريف بىغمى

او همىجستى يكى مارى شگرف * گرد كوهستان و در ايام برف

اژدهايى مرده ديد آن جا عظيم * كه دلش از شكل او شد پر ز بيم

مارگير اندر زمستان شديد * مار مىجست اژدهايى مرده ديد

مارگير از بهر حيرانى خلق * مار گيرد اينت نادانى خلق

آدمى كوهى است چون مفتون شود * كوه اندر مار حيران چون شود

خويشتن نشناخت مسكين آدمى * از فزونى آمد و شد در كمى

خويشتن را آدمى ارزان فروخت * بود اطلس خويش بر دلقى بدوخت

صد هزاران مار و كه حيران اوست * او چرا حيران شده ست و مار دوست

مارگير آن اژدها را بر گرفت * سوى بغداد آمد از بهر شگفت