مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٨

پيدا شدن ستاره‌ى موسى عليه السلام بر آسمان و غريو منجمان در ميدان

بر فلك پيدا شد آن استاره‌اش * كورى فرعون و مكر و چاره‌اش

روز شد گفتش كه اى عمران برو * واقف آن غلغل و آن بانگ شو

راند عمران جانب ميدان و گفت * اين چه غلغل بود شاهنشه نخفت

هر منجم سر برهنه جامه چاك * همچو اصحاب عزا بوسيد خاك

همچو اصحاب عزا آوازشان * بد گرفته از فغان و سازشان

ريش و مو بر كنده رو بدريدگان * خاك بر سر كرده پر خون ديده‌گان

گفت خير است اين چه آشوب است و حال * بد نشانى مىدهد منحوس سال

عذر آوردند و گفتند اى امير * كرد ما را دست تقديرش اسير

اين همه كرديم و دولت تيره شد * دشمن شه هست گشت و چيره شد

شب ستاره‌ى آن پسر آمد عيان * كورى ما بر جبين آسمان

زد ستاره‌ى آن پيمبر بر سما * ما ستاره بار گشتيم از بكا

با دل خوش شاد عمران و ز نفاق * دست بر سر مىبرد كاه الفراق

كرد عمران خويش پر خشم و ترش * رفت چون ديوانگان بىعقل و هش

خويشتن را اعجمى كرد و براند * گفتهاى بس خشن بر جمع خواند

خويشتن را ترش و غمگين ساخت او * نردهاى باژگونه باخت او

گفتشان شاه مرا بفريفتيد * از خيانت و ز طمع نشكيفتيد

سوى ميدان شاه را انگيختيد * آب روى شاه ما را ريختيد

دست بر سينه زديد اندر ضمان * شاه را ما فارغ آريم از غمان

شاه هم بشنيد و گفت اى خاينان * من بر آويزم شما را بىامان

خويش را در مضحكه انداختم * مالها با دشمنان درباختم

تا كه امشب جمله اسرائيليان * دور ماندند از ملاقات زنان

مال رفت و آب رو و كار خام * اين بود يارى و افعال كرام

سالها ادرار و خلعت مىبريد * مملكتها را مسلم مىخوريد

رايتان اين بود و فرهنگ و نجوم * طبل خوارانيد و مكاريد و شوم

من شما را بر درم و آتش زنم * بينى و گوش و لبانتان بر كنم

من شما را هيزم آتش كنم * عيش رفته بر شما ناخوش كنم

سجده كردند و بگفتند اى خديو * گر يكى كرت ز ما چربيد ديو

سالها دفع بلاها كرده‌ايم * وهم حيران ز آن چه ماها كرده‌ايم