مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٧

ترسيدن فرعون از آن بانگ

گشت بيدار او و زن را ديد خوش * بوسه باران كرده از لب بر لبش

گفت عمران اين زمان چون آمدى * گفت از شوق و قضاى ايزدى

در كشيدش در كنار از مهر مرد * بر نيامد با خود آن دم در نبرد

جفت شد با او امانت را سپرد * پس بگفت اى زن نه اين كارى است خرد

آهنى بر سنگ زد زاد آتشى * آتشى از شاه و ملكش كين كشى

من چو ابرم تو زمين موسى نبات * حق شه شطرنج و ما ماتيم مات

مات و برد از شاه مىدان اى عروس * آن مدان از ما مكن بر ما فسوس

آن چه اين فرعون مىترسد از او * هست شد اين دم كه گشتم جفت تو

وامگردان هيچ از اينها دم مزن * تا نيايد بر من و تو صد حزن

عاقبت پيدا شود آثار اين * چون علامتها رسيد اى نازنين

در زمان از سوى ميدان نعره‌ها * مىرسيد از خلق و پر مىشد هوا

شاه از آن هيبت برون جست آن زمان * پا برهنه كاين چه غلغلهاست هان

از سوى ميدان چه بانگ است و غريو * كز نهيبش مىرمد جنى و ديو

گفت عمران شاه ما را عمر باد * قوم اسرائيليان‌اند از تو شاد

از عطاى شاه شادى مىكنند * رقص مىآرند و كفها مىزنند

گفت باشد كاين بود اما و ليك * وهم و انديشه مرا پر كرد نيك

اين صدا جان مرا تغيير كرد * از غم و اندوه تلخم پير كرد

پيش مىآمد سپس مىرفت شه * جمله شب او همچو حامل وقت زه

هر زمان مىگفت اى عمران مرا * سخت از جا برده است اين نعره‌ها

زهره نى عمران مسكين را كه تا * باز گويد اختلاط جفت را

كه زن عمران به عمران در خزيد * تا كه شد استاره‌ى موسى پديد

هر پيمبر كه در آيد در رحم * نجم او بر چرخ گردد منتجم