مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٦

جمع آمدن عمران با مادر موسى و حامله شدن مادر موسى عليه السلام

مصريان را جمع آريد اين طرف * تا در آيد آن كه مىبايد به كف

هر كه مىآمد بگفتا نيست اين * هين در آ خواجه در آن گوشه نشين

تا بدين شيوه همه جمع آمدند * گردن ايشان بدين حيلت زدند

شومى آن كه سوى بانگ نماز * داعى اللَّه را نبردندى نياز

دعوت مكارشان اندر كشيد * الحذر از مكر شيطان اى رشيد

بانگ درويشان و محتاجان بنوش * تا نگيرد بانگ محتاليت گوش

گر گدايان طامعند و زشت خو * در شكم خواران تو صاحب دل بجو

در تگ دريا گهر با سنگهاست * فخرها اندر ميان ننگهاست

پس بجوشيدند اسرائيليان * از پگه تا جانب ميدان دوان

چون به حيلتشان بميدان برد او * روى خود بنمودشان بس تازه رو

كرد دل دارى و بخششها بداد * هم عطا هم وعده‌ها كرد آن قباد

بعد از آن گفت از براى جانتان * جمله در ميدان بخسبيد امشبان

پاسخش دادند كه خدمت كنيم * گر تو خواهى يك مه اينجا ساكنيم

شه شبانگه باز آمد شادمان * كامشبان حمل است و دورند از زنان

خازنش عمران هم اندر خدمتش * هم به شهر آمد قرين صحبتش

گفت اى عمران بر اين در خسب تو * هين مرو سوى زن و صحبت مجو

گفت خسبم هم بر اين درگاه تو * هيچ ننديشم بجز دل خواه تو

بود عمران هم ز اسرائيليان * ليك مر فرعون را دل بود و جان

كى گمان بردى كه او عصيان كند * آن كه خوف جان فرعون آن كند

شه برفت و او بر آن درگاه خفت * نيم شب آمد پى ديدنش جفت

زن بر او افتاد و بوسيد آن لبش * بر جهانيدش ز خواب اندر شبش