مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٥

[ در نيرنگبازى شيطان ]

جز عنايت كى گشايد چشم را * جز محبت كى نشاند خشم را

جهد بىتوفيق خود كس را مباد * در جهان و الله أعلم بالسداد

جهد فرعونى چو بىتوفيق بود * هر چه او مىدوخت آن تفتيق بود

از منجم بود در حكمش هزار * وز معبر نيز و ساحر بىشمار

مقدم موسى نمودندش به خواب * كه كند فرعون و ملكش را خراب

با معبر گفت و با اهل نجوم * چون بود دفع خيال و خواب شوم

جمله گفتندش كه تدبيرى كنيم * راه زادن را چو ره زن مىزنيم

تا رسيد آن شب كه مولد بود آن * راى اين ديدند آن فرعونيان

كه برون آرند آن روز از پگاه * سوى ميدان بزم و تخت پادشاه

الصلا اى جمله اسرائيليان * شاه مىخواند شما را ز آن مكان

تا شما را رو نمايد بىنقاب * بر شما احسان كند بهر ثواب

كان اسيران را بجز دورى نبود * ديدن فرعون دستورى نبود

گر فتادندى به ره در پيش او * بهر آن ياسه بخفتندى به رو

ياسه اين بد كه نبيند هيچ اسير * درگه و بىگه لقاى آن امير

بانگ چاووشان چو در ره بشنود * تا نبيند رو به ديوارى كند

ور ببيند روى او مجرم بود * آن چه بدتر بر سر او آن رود

بودشان حرص لقاى ممتنع * چون حريص است آدمى فيما منع

اى اسيران سوى ميدانگه رويد * كز شهنشه ديدن و جود است اميد

چون شنيدند مژده اسرائيليان * تشنگان بودند و بس مشتاق آن

حيله را خوردند و آن سو تاختند * خويشتن را بهر جلوه ساختند

همچنان كاينجا مغول حيله‌دان * گفت مىجويم كسى از مصريان