مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٢

[ باور كردن چاپلوسى ديگران ، آدمى را به پرتگاه نابودى مىافكند ]

چون شكم خود را به حضرت در سپرد * گربه آمد پوست آن دنبه ببرد

از پس گربه دويدند او گريخت * كودك از ترس عتابش رنگ ريخت

آمد اندر انجمن آن طفل خرد * آب روى مرد لافى را ببرد

گفت آن دنبه كه هر صبحى بدان * چرب مىكردى لبان و سبلتان

گربه آمد ناگهانش در ربود * بس دويديم و نكرد آن جهد سود

خنده آمد حاضران را از شگفت * رحمهاشان باز جنبيدن گرفت

دعوتش كردند و سيرش داشتند * تخم رحمت در زمينش كاشتند

او چو ذوق راستى ديد از كرام * بىتكبر راستى را شد غلام

آن شغال رنگ رنگ آمد نهفت * بر بنا گوش ملامت‌گر بگفت

بنگر آخر در من و در رنگ من * يك صنم چون من ندارد خود شمن

چون گلستان گشته‌ام صد رنگ و خوش * مر مرا سجده كن از من سر مكش

كر و فر و آب و تاب و رنگ بين * فخر دنيا خوان مرا و ركن دين

مظهر لطف خدايى گشته‌ام * لوح شرح كبريايى گشته‌ام

اى شغالان هين مخوانيدم شغال * كى شغالى را بود چندين جمال

آن شغالان آمدند آن جا به جمع * همچو پروانه به گرداگرد شمع

پس چه خوانيمت بگو اى جوهرى * گفت طاوس نر چون مشترى

پس بگفتندش كه طاوسان جان * جلوه‌ها دارند اندر گلستان

تو چنان جلوه كنى گفتا كه نى * باديه نارفته چون كوبم منى

بانگ طاوسان كنى گفتا كه لا * پس نه‌اى طاوس خواجه بو العلا

خلعت طاوس آيد ز آسمان * كى رسى از رنگ و دعويها بدان

همچو فرعونى مرصع كرده ريش * برتر از عيسى پريده از خريش

او هم از نسل شغال ماده زاد * در خم مالى و جاهى در فتاد

هر كه ديد آن جاه و مالش سجده كرد * سجده‌ى افسوسيان را او بخورد

گشت مستك آن گداى ژنده دلق * از سجود و از تحيرهاى خلق