مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣١

[ ادامهء حكايت چرب كردن مرد لافى ، سبلت خود را ]

در ميان منعمان رفتى كه من * لوت چربى خورده‌ام در انجمن

دست بر سبلت نهادى در نويد * رمز يعنى سوى سبلت بنگريد

كاين گواه صدق گفتار من است * وين نشان چرب و شيرين خوردن است

اشكمش گفتى جواب بىطنين * كه أباد اللَّه كيد الكاذبين

لاف تو ما را بر آتش بر نهاد * كان سبيل چرب تو بر كنده باد

گر نبودى لاف زشتت اى گدا * يك كريمى رحم افكندى به ما

ور نمودى عيب و كژ كم باختى * يك طبيبى داروى او ساختى

گفت حق كه كژ مجنبان گوش و دم * ينفعن الصادقين صدقهم

كهف اندر كژ مخسب اى محتلم * آن چه دارى وانما و فَاسْتَقِمْ

ور نگويى عيب خود بارى خمش * از نمايش وز دغل خود را مكش

گر تو نقدى يافتى مگشا دهان * هست در ره سنگهاى امتحان

سنگهاى امتحان را نيز پيش * امتحانها هست در احوال خويش

گفت يزدان از ولادت تا به حين * يفتنون كل عام مرتين

امتحان بر امتحان است اى پدر * هين به كمتر امتحان خود را مخر

بلعم باعور و ابليس لعين * ز امتحان آخرين گشته مهين

او به دعوى ميل دولت مىكند * معده‌اش نفرين سبلت مىكند

كانچه پنهان مىكند پيداش كن * سوخت ما را اى خدا رسواش كن

جمله اجزاى تنش خصم وىاند * كز بهارى لافد ايشان در دىاند

لاف وا داد كرمها مىكند * شاخ رحمت را ز بن بر مىكند

راستى پيش آر يا خاموش كن * و آن گهان رحمت ببين و نوش كن

آن شكم خصم سبيل او شده * دست پنهان در دعا اندر زده

كاى خدا رسوا كن اين لاف لئام * تا بجنبد سوى ما رحم كرام

مستجاب آمد دعاى آن شكم * سوزش حاجت بزد بيرون علم

گفت حق گر فاسقى و اهل صنم * چون مرا خوانى اجابتها كنم

تو دعا را سخت گير و مىشخول * عاقبت برهاندت از دست غول