مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٦

رسيدن خواجه و قومش به ده و ناديده و ناشناخته آوردن روستايى ايشان را

قرب ماهى ده به ده مىتاختند * ز انكه راه ده نكو نشناختند

هر كه در ره بىقلاووزى رود * هر دو روزه راه صد ساله شود

هر كه تازد سوى كعبه بىدليل * همچو اين سر گشتگان گردد ذليل

هر كه گيرد پيشه‌ى بىاوستا * ريش‌خندى شد به شهر و روستا

جز كه نادر باشد اندر خافقين * آدمى سر بر زند بىوالدين

مال او يابد كه كسبى مىكند * نادرى باشد كه بر گنجى زند

مصطفايى كو كه جسمش جان بود * تا كه رحمن علم القرآن بود

اهل تن را جمله عَلَّمَ بِالْقَلَمِ * واسطه افراشت در بذل كرم

هر حريصى هست محروم اى پسر * چون حريصان تك مرو آهسته‌تر

اندر آن ره رنجها ديدند و تاب * چون عذاب مرغ خاكى در عذاب

سير گشته از ده و از روستا * وز شكر ريز چنان نااوستا

بعد ماهى چون رسيدند آن طرف * بىنوا ايشان ستوران بىعلف

روستايى بين كه از بد نيتى * مىكند بعد اللتيا و التي

روى پنهان مىكند ز ايشان به روز * تا سوى باغش بنگشايند پوز

آن چنان رو كه همه زرق و شر است * از مسلمانان نهان اوليتر است

رويها باشد كه ديوان چون مگس * بر سرش بنشسته باشد چون حرس

چون ببينى روى او در توفتند * يا مبين آن رو چو ديدى خوش مخند

در چنان روى خبيث عاصيه * گفت يزدان نسفعا بالناصيه

چون بپرسيدند و خانه‌ش يافتند * همچو خويشان سوى در بشتافتند

در فرو بستند اهل خانه‌اش * خواجه شد زين كژ روى ديوانه‌وش

ليك هنگام درشتى هم نبود * چون در افتادى به چه تيزى چه سود

بر درش ماندند ايشان پنج روز * شب به سرما روز خود خورشيد سوز

نى ز غفلت بود ماندن نى خرى * بلكه بود از اضطرار و بىخورى

با لئيمان بسته نيكان ز اضطرار * شير مردارى خورد از جوع زار

او همىديدش همىكردش سلام * كه فلانم من مرا اين است نام

گفت باشد من چه دانم تو كىاى * يا پليدى يا قرين پاكىاى

گفت اين دم با قيامت شد شبيه * تا برادر شد يفر من اخيه