مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٠

[ ادامهء حكايت فريفتن روستايى ، شهرى را ]

آن نه بازى بلكه جان‌بازى است آن * حيله و مكر و دغاسازى است آن

هر چه از يارت جدا اندازد آن * مشنو آن را كان زيان دارد زيان

گر بود آن سود صد در صد مگير * بهر زر مگسل ز گنجور اى فقير

اين شنو كه چند يزدان زجر كرد * گفت اصحاب نبى را گرم و سرد

ز انكه بر بانگ دهل در سال تنگ * جمعه را كردند باطل بىدرنگ

تا نبايد ديگران ارزان خرند * ز آن جلب صرفه ز ما ايشان برند

ماند پيغمبر به خلوت در نماز * با دو سه درويش ثابت پر نياز

گفت طبل و لهو و بازرگانيى * چونتان ببريد از ربانيى

قد فضضتم نحو قمح هائما * ثم خليتم نبيا قائما

بهر گندم تخم باطل كاشتيد * و آن رسول حق را بگذاشتيد

صحبت او خير من لهو است و مال * بين كه را بگذاشتى چشمى بمال

خود نشد حرص شما را اين يقين * كه منم رزاق و خير الرازقين

آن كه گندم را ز خود روزى دهد * كى توكلهات را ضايع نهد

از پى گندم جدا گشتى از آن * كى فرستاده‌ست گندم ز آسمان

باز گويد بط را كز آب خيز * تا ببينى دشتها را قند ريز

بط عاقل گويدش اى باز دور * آب ما را حصن و امن است و سرور

ديو چون باز آمد اى بطان شتاب * هين به بيرون كم رويد از حصن آب

باز را گويند رو رو باز گرد * از سر ما دست‌دار اى پاى مرد

ما برى از دعوتت دعوت ترا * ما ننوشيم اين دم تو كافرا

حصن ما را قند و قندستان ترا * من نخواهم هديه‌ات بستان ترا

چون كه جان باشد نيايد لوت كم * چون كه لشكر هست كم نايد علم

خواجه‌ى حازم بسى عذر آوريد * بس بهانه كرد با ديو مريد

گفت اين دم كارها دارم مهم * گر بيايم آن نگردد منتظم

شاه كارى ناز كم فرموده است * ز انتظارم شاه شب نغنوده است

من نيازم ترك امر شاه كرد * من نتانم شد بر شه روى زرد

هر صباح و هر مسا سرهنگ خاص * مىرسد از من همىجويد مناص

تو روا دارى كه آيم سوى ده * تا در ابرو افكند سلطان گره

بعد از آن درمان خشمش چون كنم * زنده خود را زين مگر مدفون كنم