مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٩

[ هوس‌هاى نفسانى ، هلاكت‌بار است ]

وانگشتند آن گروه از گرد گرگ * گرگ محنت بعد گرد آمد سترگ

بر دريد آن گوسفندان را به خشم * كه ز چوپان خرد بستند چشم

چند چوپانشان بخواند و نامدند * خاك غم در چشم چوپان مىزدند

كه برو ما از تو خود چوپان‌تريم * چون تبع گرديم هر يك سروريم

طعمه‌ى گرگيم و آن يار نه * هيزم ناريم و آن عار نه

حميتى بد جاهليت در دماغ * بانگ شومى بر دمنشان كرد زاغ

بهر مظلومان همىكندند چاه * در چه افتادند و مىگفتند آه

پوستين يوسفان بشكافتند * آن چه مىكردند يك يك يافتند

كيست آن يوسف دل حق جوى تو * چون اسيرى بسته اندر كوى تو

جبرئيلى را بر استن بسته‌اى * پر و بالش را به صد جا خسته‌اى

پيش او گوساله بريان آورى * كه كشى او را به كهدان آورى

كه بخور اين است ما را لوت و پوت * نيست او را جز لقاء اللَّه قوت

زين شكنجه و امتحان آن مبتلا * مىكند از تو شكايت با خدا

كاى خدا افغان از اين گرگ كهن * گويدش نك وقت آمد صبر كن

داد تو واخواهم از هر بىخبر * داد كه دهد جز خداى دادگر

او همىگويد كه صبر شد فنا * در فراق روى تو يا ربنا

احمدم درمانده در دست يهود * صالحم افتاده در حبس ثمود

اى سعادت بخش جان انبيا * يا بكش يا باز خوانم يا بيا

با فراقت كافران را نيست تاب * مىگود يا ليتني كنت تراب

حال او اين است كو خود ز آن سو است * چون بود بىتو كسى كان تو است

حق همىگويد كه آرى اى نزه * ليك بشنو صبر آر و صبر به

صبح نزديك است خامش كم خروش * من همىكوشم پى تو تو مكوش

شد ز حد هين باز گرد اى يار گرد * روستايى خواجه را بين خانه برد

قصه‌ى اهل سبا يك گوشه نه * آن بگو كان خواجه چون آمد به ده

روستايى در تملق شيوه كرد * تا كه حزم خواجه را كاليوه كرد

از پيام اندر پيام او خيره شد * تا زلال حزم خواجه تيره شد

هم از اينجا كودكانش در پسند * نرتع و نلعب به شادى مىزدند

همچو يوسف كش ز تقدير عجب * نرتع و نلعب ببرد از ظل اب