مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦

[ مناجات در شكر نعمت ]

بر در آن صومعه عيسى صباح * تا به دم اوشان رهاند از جناح

او چو فارغ گشتى از اوراد خويش * چاشتگه بيرون شدى آن خوب كيش

جوق جوقى مبتلا ديدى نزار * شسته بر در در اميد و انتظار

گفتى اى اصحاب آفت از خدا * حاجت اين جملگانتان شد روا

هين روان گرديد بىرنج و عنا * سوى غفارى و اكرام خدا

جملگان چون اشتران بسته پاى * كه گشايى زانوى ايشان به راى

خوش دوان و شادمان سوى خان * از دعاى او شدندى پا دوان

آزمودى تو بسى آفات خويش * يافتى صحت از اين شاهان كيش

چند آن لنگى تو رهوار شد * چند جانت بىغم و آزار شد

اى مغفل رشته‌اى بر پاى بند * تا ز خود هم گم نگردى اى لوند

ناسپاسى و فراموشى تو * ياد ناورد آن عسل نوشى تو

لاجرم آن راه بر تو بسته شد * چون دل اهل دل از تو خسته شد

زودشان درياب و استغفار كن * همچو ابرى گريه‌هاى زار كن

تا گلستانشان سوى تو بشكفد * ميوه‌هاى پخته بر خود واكفد

هم بر آن در گرد كم از سگ مباش * با سگ كهف ار شده‌ستى خواجه‌تاش

چون سگان هم مر سگان را ناصحند * كه دل اندر خانه‌ى اول ببند

آن در اول كه خوردى استخوان * سخت گير و حق گزار آن را ممان

مىگزندش كز ادب آن جا رود * وز مقام اولين مفلح شود

مىگزندش كاى سگ طاغى برو * با ولى نعمتت ياغى مشو

بر همان در همچو حلقه بسته باش * پاسبان و چابك و برجسته باش

صورت نقض وفاى ما مباش * بىوفايى را مكن بىهوده فاش

مر سگان را چون وفا آمد شعار * رو سگان را ننگ و بد نامى ميار

بىوفايى چون سگان را عار بود * بىوفايى چون روا دارى نمود

حق تعالى فخر آورد از وفا * گفت من اوفى بعهد غيرنا

بىوفايى دان وفا با رد حق * بر حقوق حق ندارد كس سبق

حق مادر بعد از آن شد كان كريم * كرد او را از جنين تو غريم

صورتى كردت درون جسم او * داد در حملش و را آرام و خو

همچو جزو متصل ديد او ترا * متصل را كرد تدبيرش جدا

حق هزاران صنعت و فن ساخته ست * تا كه مادر بر تو مهر انداخته ست

پس حق حق سابق از مادر بود * هر كه آن حق را نداند خر بود

آن كه مادر آفريد و ضرع و شير * با پدر كردش قرين آن خود مگير

اى خداوند قديم احسان تو * آن كه دانم و آن كه نه هم آن تو