مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٥

[ اولياى خدا ، نياز ارباب حاجات را برآورده مىكنند ]

ور عصاى حزم و استدلال نيست * بىعصا كش بر سر هر ره مه‌ايست

گام ز آن سان نه كه نابينا نهد * تا كه پا از چاه و از سگ وارهد

لرزلرزان و به ترس و احتياط * مىنهد پا تا نيفتد در خباط

اى زدودى جسته در نارى شده * لقمه جسته لقمه‌ى مارى شده

تو نخواندى قصه‌ى اهل سبا * يا بخواندى و نديدى جز صدا

از صدا آن كوه خود آگاه نيست * سوى معنى هوش كه را راه نيست

او همى بانگى كند بىگوش و هوش * چون خمش كردى تو او هم شد خموش

داد حق اهل سبا را بس فراغ * صد هزاران قصر و ايوانها و باغ

شكر آن نگزاردند آن بد رگان * در وفا بودند كمتر از سگان

مر سگى را لقمه‌ى نانى ز در * چون رسد بر در همىبندد كمر

پاسبان و حارس در مىشود * گر چه بر وى جور و سختى مىرود

هم بر آن در باشدش باش و قرار * كفر دارد كرد غيرى اختيار

ور سگى آيد غريبى روز و شب * آن سگانش مىكنند آن دم ادب

كه برو آن جا كه اول منزل است * حق آن نعمت گروگان دل است

مىگزندش كه برو بر جاى خويش * حق آن نعمت فرو مگذار بيش

از در دل و اهل دل آب حيات * چند نوشيدى و وا شد چشمهات

بس غذاى سكر و وجد و بىخودى * از در اهل دلان بر جان زدى

باز اين در را رها كردى ز حرص * گرد هر دكان همىگردى چو خرس

بر در آن منعمان چرب ديگ * مىدوى بهر ثريد مرده‌ريگ

چربش اينجا دان كه جان فربه شود * كار نااوميد اينجا به شود

صومعه‌ى عيساست خوان اهل دل * هان و هان اى مبتلا اين در مهل

جمع گشتندى ز هر اطراف خلق * از ضرير و لنگ و شل و اهل دلق