مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٢

[ هشيارى نسبت به دام‌هاى شريران ]

گفت شيطان آخر اى بسيار گو * اين همه اللَّه را لبيك كو

مىنيايد يك جواب از پيش تخت * چند اللَّه مىزنى با روى سخت

او شكسته دل شد و بنهاد سر * ديد در خواب او خضر را در خضر

گفت هين از ذكر چون وامانده‌اى * چون پشيمانى از آن كش خوانده‌اى

گفت لبيكم نمىآيد جواب * ز آن همىترسم كه باشم رد باب

گفت آن اللَّه تو لبيك ماست * و آن نياز و درد و سوزت پيك ماست

حيله‌ها و چاره جوييهاى تو * جذب ما بود و گشاد اين پاى تو

ترس و عشق تو كمند لطف ماست * زير هر يا رب تو لبيكهاست

جان جاهل زين دعا جز دور نيست * ز انكه يا رب گفتنش دستور نيست

بر دهان و بر دلش قفل است و بند * تا ننالد با خدا وقت گزند

داد مر فرعون را صد ملك و مال * تا بكرد او دعوى عز و جلال

در همه عمرش نديد او درد سر * تا ننالد سوى حق آن بد گهر

داد او را جمله ملك اين جهان * حق ندادش درد و رنج و اندهان

درد آمد بهتر از ملك جهان * تا بخوانى مر خدا را در نهان

خواندن بىدرد از افسردگى است * خواندن با درد از دل بردگى است

آن كشيدن زير لب آواز را * ياد كردن مبدا و آغاز را

آن شده آواز صافى و حزين * اى خدا وى مستغاث و اى معين

ناله‌ى سگ در رهش بىجذبه نيست * ز انكه هر راغب اسير ره زنى است

چون سگ كهفى كه از مردار رست * بر سر خوان شهنشاهان نشست

تا قيامت مىخورد او پيش غار * آب رحمت عارفانه بىتغار

اى بسا سگ پوست كاو را نام نيست * ليك اندر پرده بىآن جام نيست

جان بده از بهر اين جام اى پسر * بىجهاد و صبر كى باشد ظفر

صبر كردن بهر اين نبود حرج * صبر كن كالصبر مفتاح الفرج

زين كمين بىصبر و حزمى كس نجست * حزم را خود صبر آمد پا و دست

حزم كن از خورد كاين زهرين گياست * حزم كردن زور و نور انبياست

كاه باشد كاو به هر بادى جهد * كوه كى مر باد را وزنى نهد

هر طرف غولى همىخواند ترا * كاى برادر راه خواهى هين بيا

رهنمايم همرهت باشم رفيق * من قلاووزم در اين راه دقيق

نى قلاووز است و نى ره داند او * يوسفا كم رو سوى آن گرگ خو

حزم اين باشد كه نفريبد ترا * چرب و نوش و دامهاى اين سرا