مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٧

[ عارفان ربّانى تحت حمايت خداوند هستند ]

در صفت نايد عجايبهاى آن * تو در اين ظلمت چه‌اى در امتحان

خون خورى در چار ميخ تنگنا * در ميان جنس و انجاس و عنا

او به حكم حال خود منكر بدى * زين رسالت معرض و كافر شدى

كاين محال است و فريب است و غرور * ز انكه تصويرى ندارد وهم كور

جنس چيزى چون نديد ادراك او * نشنود ادراك منكرناك او

همچنان كه خلق عام اندر جهان * ز آن جهان ابدال مىگويندشان

كاين جهان چاهى است بس تاريك و تنگ * هست بيرون عالمى بىبو و رنگ

هيچ در گوش كسى ز ايشان نرفت * كاين طمع آمد حجاب ژرف و زفت

گوش را بندد طمع از استماع * چشم را بندد غرض از اطلاع

همچنان كه آن جنين را طمع خون * كان غذاى اوست در اوطان دون

از حديث اين جهان محجوب كرد * غير خون او مىنداند چاشت خورد

آن شنيدى تو كه در هندوستان * ديد دانايى گروهى دوستان

گرسنه مانده شده بىبرگ و عور * مىرسيدند از سفر از راه دور

مهر داناييش جوشيد و بگفت * خوش سلاميشان و چون گلبن شكفت

گفت دانم كز تجوع و ز خلا * جمع آمد رنجتان زين كربلا

ليك اللَّه الله اى قوم جليل * تا نباشد خوردتان فرزند پيل

پيل هست اين سو كه اكنون مىرويد * پيل زاده مشكنيد و بشنويد

پيل بچگانند اندر راهتان * صيد ايشان هست بس دل خواهتان

بس ضعيفند و لطيف و بس سمين * ليك مادر هست طالب در كمين

از پى فرزند صد فرسنگ راه * او بگردد در حنين و آه آه

آتش و دود آيد از خرطوم او * الحذر ز آن كودك مرحوم او

اوليا اطفال حقند اى پسر * در حضور و غيبت ايشان با خبر

غايبى منديش از نقصانشان * كاو كشد كين از براى جانشان

گفت اطفال منند اين اوليا * در غريبى فرد از كار و كيا

از براى امتحان خوار و يتيم * ليك اندر سر منم يار و نديم

پشت دار جمله عصمتهاى من * گوييا هستند خود اجزاى من

هان و هان اين دلق پوشان منند * صد هزار اندر هزار و يك تنند