مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٧

[ لزوم پيروى از انسان كامل ]

در گذر از نام و بنگر در صفات * تا صفاتت ره نمايد سوى ذات

اختلاف خلق از نام اوفتاد * چون به معنى رفت آرام اوفتاد

چار كس را داد مردى يك درم * آن يكى گفت اين به انگورى دهم

آن يكى ديگر عرب بد گفت لا * من عنب خواهم نه انگور اى دغا

آن يكى تركى به دو گفت اى گزم * من نمىخواهم عنب خواهم ازم

آن يكى رومى بگفت اين قيل را * ترك كن خواهيم استافيل را

در تنازع آن نفر جنگى شدند * كه ز سر نامها غافل بدند

مشت بر هم مىزدند از ابلهى * پر بدند از جهل و از دانش تهى

صاحب سرى عزيزى صد زبان * گر بدى آن جا بدادى صلح‌شان

پس بگفتى او كه من زين يك درم * آرزوى جمله‌تان را مىخرم

چون كه بسپاريد دل را بىدغل * اين درمتان مىكند چندين عمل

يك درمتان مىشود چار المراد * چار دشمن مىشود يك ز اتحاد

گفت هر يك تان دهد جنگ و فراق * گفت من آرد شما را اتفاق

پس شما خاموش باشيد أنصتوا * تا زبان تان من شوم در گفت‌وگو

گر سخنتان مىنمايد يك نمط * در اثر مايه‌ى نزاع است و سخط

گرمى عاريتى ندهد اثر * گرمى خاصيتى دارد هنر

سركه را گر گرم كردى ز آتش آن * چون خورى سردى فزايد بىگمان

ز انكه آن گرمى او دهليزى است * طبع اصلش سردى است و تيزى است

ور بود يخ بسته دوشاب اى پسر * چون خورى گرمى فزايد در جگر

پس رياى شيخ به ز اخلاص ماست * كز بصيرت باشد آن وين از عماست

از حديث شيخ جمعيت رسد * تفرقه آرد دم اهل حسد

چون سليمان كز سوى حضرت بتاخت * كاو زبان جمله مرغان را شناخت

در زمان عدلش آهو با پلنگ * انس بگرفت و برون آمد ز جنگ

شد كبوتر ايمن از چنگال باز * گوسفند از گرگ ناورد احتراز

او ميانجى شد ميان دشمنان * اتحادى شد ميان پر زنان