مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٣

[ حكايت در نقد كسانى كه به جاى فهم مقصود گوينده به ايرادهاى بنىاسرائيلى دست مىزنند ]

پيش زيرك كاندرونش نورهاست * عين اين آواز معنى بود راست

يا به تازى گفت يك تازى زبان * كه همىدانم زبان تازيان

عين تازى گفتنش معنى بود * گر چه تازى گفتنش دعوى بود

يا نويسد كاتبى بر كاغذى * كاتب و خط خوانم و من ابجدى

اين نوشته گر چه خود دعوى بود * هم نوشته شاهد معنى بود

يا بگويد صوفيى ديدى تو دوش * در ميان خواب سجاده به دوش

من بدم آن و آن چه گفتم خواب در * با تو اندر خواب در شرح نظر

گوش كن چون حلقه اندر گوش كن * آن سخن را پيشواى هوش كن

چون ترا ياد آيد آن خواب اين سخن * معجز نو باشد و زر كهن

گر چه دعوى مىنمايد اين ولى * جان صاحب واقعه گويد بلى

پس چو حكمت ضاله‌ى مومن بود * آن ز هر كه بشنود موقن بود

چون كه خود را پيش او يابد فقط * چون بود شك چون كند او را غلط

تشنه‌اى را چون بگويى تو شتاب * در قدح آب است بستان زود آب

هيچ گويد تشنه كاين دعوى است رو * از برم اى مدعى مهجور شو

يا گواه و حجتى بنما كه اين * جنس آب است و از آن ماء معين

يا به طفل شير مادر بانگ زد * كه بيا من مادرم هان اى ولد

طفل گويد مادرا حجت بيار * تا كه با شيرت بگيرم من قرار

در دل هر امتى كز حق مزه ست * روى و آواز پيمبر معجزه ست

چون پيمبر از برون بانگى زند * جان امت در درون سجده كند

ز انكه جنس بانگ او اندر جهان * از كسى نشنيده باشد گوش جان

آن غريب از ذوق آواز غريب * از زبان حق شنود انى قريب

مادر يحيى به مريم در نهفت * پيشتر از وضع حمل خويش گفت

كه يقين ديدم درون تو شهى است * كاو اولو العزم و رسول آگهى است

چون برابر اوفتادم با تو من * كرد سجده حمل من اندر زمن

اين جنين مر آن جنين را سجده كرد * كز سجودش در تنم افتاد درد

گفت مريم من درون خويش هم * سجده‌اى ديدم از اين طفل شكم