مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٧

[ حكايت در بيان اينكه از فروتنى اولياى خدا نبايد گستاخ شد ]

آمد و ديد انگبين خاص بود * كور شد آن دشمن كور و كبود

گفت پير آن دم مريد خويش را * رو براى من بجو مى اى كيا

كه مرا رنجى است مضطر گشته‌ام * من ز رنج از مخمصه بگذشته‌ام

در ضرورت هست هر مردار پاك * بر سر منكر ز لعنت باد خاك

گرد خمخانه بر آمد آن مريد * بهر شيخ از هر خمى او مىچشيد

در همه خمخانه‌ها او مى نديد * گشته بد پر از عسل خم نبيد

گفت اى رندان چه حال است اين چه كار * هيچ خمى در نمىبينم عقار

جمله رندان نزد آن شيخ آمدند * چشم گريان دست بر سر مىزدند

در خرابات آمدى شيخ اجل * جمله مىها از قدومت شد عسل

كرده اى مبدل تو مى را از حدث * جان ما را هم بدل كن از خبث

گر شود عالم پر از خون مال مال * كى خورد بنده‌ى خدا الا حلال

عايشه روزى به پيغمبر بگفت * يا رسول الله تو پيدا و نهفت

هر كجا يا بى نمازى مىكنى * مىدود در خانه ناپاك و دنى

مستحاضه و طفل و آلوده‌ى پليد * كرد مستعمل به هر جا كه رسيد

گفت پيغمبر كه از بهر مهان * حق نجس را پاك گرداند بدان

سجده‌گاهم را از آن رو لطف حق * پاك گردانيد تا هفتم طبق

هان و هان ترك حسد كن با شهان * ور نه ابليسى شوى اندر جهان

كاو اگر زهرى خورد شهدى شود * تو اگر شهدى خورى زهرى بود

كاو بدل گشت و بدل شد كار او * لطف گشت و نور شد هر نار او

قوت حق بود مر بابيل را * ور نه مرغى چون كشد مر پيل را

لشكرى را مرغكى چندى شكست * تا بدانى كان صلابت از حق است

گر تو را وسواس آيد زين قبيل * رو بخوان تو سوره‌ى اصحاب فيل

ور كنى با او مرى و همسرى * كافرم دان گر تو ز ايشان سر برى

موشكى در كف مهار اشترى * در ربود و شد روان او از مرى

اشتر از چستى كه با او شد روان * موش غره شد كه هستم پهلوان