مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٦

[ ادامهء حكايت طعنه زدن بيگانه‌يى در شيخ ]

ور سوم باره نويسى بر سرش * پس سيه كردى چو جان كافرش

پس چه چاره جز پناه چاره‌گر * نااميدى مس و اكسيرش نظر

نااميديها به پيش او نهيد * تا ز درد بىدوا بيرون جهيد

چون شعيب اين نكته‌ها با او بگفت * ز آن دم جان در دل او گل شكفت

جان او بشنيد وحى آسمان * گفت اگر بگرفت ما را كو نشان

گفت يا رب دفع من مىگويد او * آن گرفتن را نشان مىجويد او

گفت ستارم نگويم رازهاش * جز يكى رمز از براى ابتلاش

يك نشان آن كه مىگيرم و را * آن كه طاعت دارد از صوم و دعا

و ز نماز و از زكات و غير آن * ليك يك ذره ندارد ذوق جان

مىكند طاعات و افعال سنى * ليك يك ذره ندارد چاشنى

طاعتش نغز است و معنى نغز نى * جوزها بسيار و در وى مغز نى

ذوق بايد تا دهد طاعات بر * مغز بايد تا دهد دانه شجر

دانه‌ى بىمغز كى گردد نهال * صورت بىجان نباشد جز خيال

آن خبيث از شيخ مىلاييد ژاژ * كژنگر باشد هميشه عقل كاژ

كه منش ديدم ميان مجلسى * او ز تقوى عارى است و مفلسى

ور كه باور نيستت خيز امشبان * تا ببينى فسق شيخت را عيان

شب ببردش بر سر يك روزنى * گفت بنگر فسق و عشرت كردنى

بنگر آن سالوس روز و فسق شب * روز همچون مصطفى شب بو لهب

روز عبد الله او را گشته نام * شب نعوذ بالله و در دست جام

ديد شيشه در كف آن پير پر * گفت شيخا مر ترا هم هست غر

تو نمىگفتى كه در جام شراب * ديو مىميزد شتابان ناشتاب

گفت جامم را چنان پر كرده‌اند * كاندر او اندر نگنجد يك سپند

بنگر اينجا هيچ گنجد ذره‌اى * اين سخن را كژ شنيده غره‌اى

جام ظاهر خمر ظاهر نيست اين * دور دار اين را ز شيخ غيب بين

جام مى هستى شيخ است اى فليو * كاندر او اندر نگنجد بول ديو

پر و مالامال از نور حق است * جام تن بشكست نور مطلق است

نور خورشيد ار بيفتد بر حدث * او همان نور است نپذيرد خبث

شيخ گفت اين خود نه جام است و نه مى * هين به زير آن منكرا بنگر به وى