مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٥

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

در وحل تاويل رخصت مىكنى * چون نمىخواهى كز آن دل بر كنى

كاين روا باشد مرا من مضطرم * حق نگيرد عاجزى را از كرم

خود گرفته ستت تو چون كفتار كور * اين گرفتن را نبينى از غرور

مىگوند اين جايگه كفتار نيست * از برون جوييد كاندر غار نيست

اين همىگويند و بندش مىنهند * او همىگويد ز من بىآگهند

گر ز من آگاه بودى اين عدو * كى ندا كردى كه آن كفتار كو

آن يكى مىگفت در عهد شعيب * كه خدا از من بسى ديده ست عيب

چند ديد از من گناه و جرمها * و ز كرم يزدان نمىگيرد مرا

حق تعالى گفت در گوش شعيب * در جواب او فصيح از راه غيب

كه بگفتى چند كردم من گناه * و ز كرم نگرفت در جرمم إله

عكس مىگويى و مقلوب اى سفيه * اى رها كرده ره و بگرفته تيه

چند چندت گيرم و تو بىخبر * در سلاسل مانده‌اى پا تا به سر

زنگ تو بر تويت اى ديگ سياه * كرد سيماى درونت را تباه

بر دلت زنگار بر زنگارها * جمع شد تا كور شد ز اسرارها

گر زند آن دود بر ديگ نوى * آن اثر بنمايد ار باشد جوى

ز انكه هر چيزى به ضد پيدا شود * بر سپيدى آن سيه رسوا شود

چون سيه شد ديگ پس تاثير دود * بعد از اين به روى كه بيند زود زود

مرد آهنگر كه او زنگى بود * دود را با روش هم رنگى بود

مرد رومى كاو كند آهنگرى * رويش ابلق گردد از دود آورى

پس بداند زود تاثير گناه * تا بنالد زود گويد اى إله

چون كند اصرار و بد پيشه كند * خاك اندر چشم انديشه كند

توبه ننديشد دگر شيرين شود * بر دلش آن جرم تا بىدين شود

آن پشيمانى و يا رب رفت از او * شست بر آيينه زنگ پنج تو

آهنش را زنگها خوردن گرفت * گوهرش را زنگ كم كردن گرفت

چون نويسى كاغذ اسپيد بر * آن نبشته خوانده آيد در نظر

چون نويسى بر سر به نوشته خط * فهم نايد خواندنش گردد غلط

كان سياهى بر سياهى اوفتاد * هر دو خط شد كور و معنيى نداد