مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١

[ زمينه‌سازى فرهنگى و عقيدتى براى برپايى جنگ‌هاى مذهبى ]

پيش او بنوشت شه كاى مقبلم * وقت آمد زود فارغ كن دلم

گفت اينك اندر آن كارم شها * كافكنم در دين عيسى فتنه‌ها

قوم عيسى را بد اندر دار و گير * حاكمانشان ده امير و دو امير

هر فريقى مر اميرى را تبع * بنده گشته مير خود را از طمع

اين ده و اين دو امير و قومشان * گشته بند آن وزير بدنشان

اعتماد جمله بر گفتار او * اقتداى جمله بر رفتار او

پيش او در وقت و ساعت هر امير * جان بدادى گر به دو گفتى بمير

ساخت طومارى به نام هر يكى * نقش هر طومار ديگر مسلكى

حكم‌هاى هر يكى نوعى دگر * اين خلاف آن ز پايان تا به سر

در يكى راه رياضت را و جوع * ركن توبه كرده و شرط رجوع

در يكى گفته رياضت سود نيست * اندر اين ره مخلصى جز جود نيست

در يكى گفته كه جوع و جود تو * شرك باشد از تو با معبود تو

جز توكل جز كه تسليم تمام * در غم و راحت همه مكر است و دام

در يكى گفته كه واجب خدمت است * ور نه انديشه‌ى توكل تهمت است

در يكى گفته كه امر و نهيهاست * بهر كردن نيست شرح عجز ماست

تا كه عجز خود ببينيم اندر آن * قدرت حق را بدانيم آن زمان

در يكى گفته كه عجز خود مبين * كفر نعمت كردن است آن عجز هين

قدرت خود بين كه اين قدرت از اوست * قدرت تو نعمت او دان كه هوست

در يكى گفته كز اين دو بر گذر * بت بود هر چه بگنجد در نظر

در يكى گفته مكش اين شمع را * كين نظر چون شمع آمد جمع را

از نظر چون بگذرى و از خيال * كشته باشى نيم شب شمع وصال