مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٦

[ جهان ، هيچگاه از وجود اولياى الهى خالى نيست ]

در تو هست اخلاق آن پيشينيان * چون نمىترسى كه تو باشى همان

آن نشانيها همه چون در تو هست * چون تو زيشانى كجا خواهى برست

كودكى در پيش تابوت پدر * زار مىناليد و بر مىكوفت سر

كاى پدر آخر كجايت مىبرند * تا ترا در زير خاكى بسپرند

مىبرندت خانه‌ى تنگ و زحير * نى در او قالى و نه در وى حصير

نى چراغى در شب و نه روز نان * نى در او بوى طعام و نه نشان

نى درش معمور و نى در بام راه * نى يكى همسايه كاو باشد پناه

چشم تو كه بوسه گاه خلق بود * چون رود در خانه‌ى كور و كبود

خانه‌ى بىزينهار و جاى تنگ * كه در او نه روى مىماند نه رنگ

زين نسق اوصاف خانه مىشمرد * وز دو ديده اشك خونين مىفشرد

گفت جوحى را پدر اى ارجمند * و الله اين را خانه‌ى ما مىبرند

گفت جوحى را پدر ابله مشو * گفت اى بابا نشانيها شنو

اين نشانيها كه گفت او يك به يك * خانه‌ى ما راست بىترديد و شك

نى حصير و نه چراغ و نه طعام * نه درش معمور و نه صحن و نه بام

زين نمط دارند بر خود صد نشان * ليك كى بينند آن را طاغيان

خانه‌ى آن دل كه ماند بىضيا * از شعاع آفتاب كبريا

تنگ و تاريك است چون جان جهود * بىنوا از ذوق سلطان ودود

نى در آن دل تافت نور آفتاب * نى گشاد عرصه و نه فتح باب

گور خوشتر از چنين دل مر ترا * آخر از گور دل خود برتر آ

زنده‌اى و زنده زاد اى شوخ و شنگ * دم نمىگيرد ترا زين گور تنگ

يوسف وقتى و خورشيد سما * زين چه و زندان بر آ و رو نما

يونست در بطن ماهى پخته شد * مخلصش را نيست از تسبيح بد

گر نبودى او مسيح بطن نون * حبس و زندانش بدى تا يبعثون

او به تسبيح از تن ماهى بجست * چيست تسبيح آيت روز أَ لَسْتُ

گر فراموشت شد آن تسبيح جان * بشنو اين تسبيحهاى ماهيان

هر كه ديد اللَّه را اللهى است * هر كه ديد آن بحر را آن ماهى است

اين جهان درياست و تن ماهى و روح * يونس محجوب از نور صبوح

گر مسبح باشد از ماهى رهيد * ور نه در وى هضم گشت و ناپديد