مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧١

[ صدق باطن ، گمراه را به هدايت مىرساند ]

تا در اشتر با تو انبازى كند * بهر طمع اشتر اين بازى كند

هر چه را گويى خطا بود آن نشان * او به تقليد تو مىگويد همان

او نشان كژ بنشناسد ز راست * ليك گفتت آن مقلد را عصاست

چون نشان راست گويند و شبيه * پس يقين گردد ترا لا رَيْبَ فِيهِ

آن شفاى جان رنجورت شود * رنگ روى و صحت و زورت شود

چشم تو روشن شود پايت دوان * جسم تو جان گردد و جانت روان

پس بگويى راست گفتى اى امين * اين نشانيها بلاغ آمد مبين

فِيهِ آياتٌ ثقات بينات * اين براتى باشد و قدر نجات

اين نشان چون داد گويى پيش رو * وقت آهنگ است پيش آهنگ شو

پى روى تو كنم اى راست گو * بوى بردى ز اشترم بنما كه كو

پيش آن كس كه نه صاحب اشترى ست * كاو در اين جست شتر بهر مرى ست

زين نشان راست نفزودش يقين * جز ز عكس ناقه جوى راستين

بوى برد از جد و گرميهاى او * كه گزافه نيست اين هيهاى او

اندر اين اشتر نبودش حق ولى * اشترى گم كرده است او هم بلى

طمع ناقه‌ى غير رو پوشش شده * آنچ ازو گم شد فراموشش شده

هر كجا او مىدود اين مىدود * از طمع هم درد صاحب مىشود

كاذبى يا صادقى چون شد روان * آن دروغش راستى شد ناگهان

اندر آن صحرا كه آن اشتر شتافت * اشتر خود نيز آن ديگر بيافت

چون بديدش ياد آورد آن خويش * بىطمع شد ز اشتر آن يار و خويش

آن مقلد شد محقق چون بديد * اشتر خود را كه آن جا مىچريد

او طلب كار شتر آن لحظه گشت * مىنجستش تا نديد او را به دشت

بعد از آن تنها روى آغاز كرد * چشم سوى ناقه‌ى خود باز كرد

گفت آن صادق مرا بگذاشتى * تا به اكنون پاس من مىداشتى

گفت تا اكنون فسوسى بوده‌ام * وز طمع در چاپلوسى بوده‌ام

اين زمان هم درد تو گشتم كه من * در طلب از تو جدا گشتم به تن

از تو مىدزديدمى وصف شتر * جان من ديد آن خود شد چشم پر

تا نيابيدم نبودم طالبش * مس كنون مغلوب شد زر غالبش

سيئاتم شد همه طاعات شكر * هزل شد فانى و جد اثبات شكر

سيئاتم چون وسيلت شد به حق * پس مزن بر سيئاتم هيچ دق

مر ترا صدق تو طالب كرده بود * مر مرا جد و طلب صدقى گشود

صدق تو آورد در جستن ترا * جستنم آورد در صدقى مرا

تخم دولت در زمين مىكاشتم * سخره و بيگار مىپنداشتم