مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٧

[ ادامهء حكايت مسجد ضرار ]

چون نشانى چند از اسرارشان * در بيان آورد بد شد كارشان

قاصدان زو باز گشتند آن زمان * حاش لله حاش لله دم زنان

هر منافق مصحفى زير بغل * سوى پيغمبر بياورد از دغل

بهر سوگندان كه ايمان جنتى است * ز انكه سوگندان كژان را سنتى است

چون ندارد مرد كژ در دين وفا * هر زمانى بشكند سوگند را

راستان را حاجت سوگند نيست * ز انكه ايشان را دو چشم روشنى است

نقض ميثاق و عهود از احمقى است * حفظ ايمان و وفا كار تقى است

گفت پيغمبر كه سوگند شما * راست گيرم يا كه سوگند خدا

باز سوگند دگر خوردند قوم * مصحف اندر دست و بر لب مهر صوم

كه به حق اين كلام پاك راست * كان بناى مسجد از بهر خداست

اندر آن جا هيچ مكر و حيله نيست * اندر آن جا ذكر و صدق و يا ربى است

گفت پيغمبر كه آواز خدا * مىرسد در گوش من همچون صدا

مهر در گوش شما بنهاد حق * تا به آواز خدا نارد سبق

نك صريح آواز حق مىآيدم * همچو صاف از درد مىپالايدم

همچنان كه موسى از سوى درخت * بانگ حق بشنيد كاى مسعود بخت

از درخت إِنِّي أَنَا اللَّهُ مىشنيد * با كلام انوار مىآمد پديد

چون ز نور وحى در مىماندند * باز نو سوگندها مىخواندند

چون خدا سوگند را خواند سپر * كى نهد اسپر ز كف پيكارگر

باز پيغمبر به تكذيب صريح * قد كذبتم گفت با ايشان فصيح

تا يكى يارى ز ياران رسول * در دلش انكار آمد ز آن نكول

كه چنين پيران با شيب و وقار * مىكندشان اين پيمبر شرمسار

كو كرم كو ستر پوشى كو حيا * صد هزاران عيب پوشند انبيا

باز در دل زود استغفار كرد * تا نگردد ز اعتراض او روى زرد

شومى يارى اصحاب نفاق * كرد مومن را چو ايشان زشت و عاق

باز مىزاريد كاى علام سر * مر مرا مگذار بر كفران مصر

دل به دستم نيست همچون ديد چشم * ور نه دل را سوزمى اين دم به خشم

اندر اين انديشه خوابش در ربود * مسجد ايشانش پر سرگين نمود

سنگهاش اندر حدث جاى تباه * مىدميد از سنگها دود سياه