مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٦

[ افشاى خيانت تباهكاران ]

هم ز دورش بنگر و اندر گذر * خوردن و بو را نشايد اى پسر

سوى لطف بىوفايان هين مرو * كان پل ويران بود نيكو شنو

گر قدم را جاهلى بر وى زند * بشكند پل و آن قدم را بشكند

هر كجا لشكر شكسته مىشود * او دو سه سست مخنث مىبود

در صف آيد با سلاح او مردوار * دل بر او بنهند كاينك يار غار

رو بگرداند چو بيند زخمها * رفتن او بشكند پشت ترا

اين دراز است و فراوان مىشود * و آن چه مقصود است پنهان مىشود

بر رسول حق فسون‌ها خواندند * رخش دستان و حيل مىراندند

آن رسول مهربان رحم كيش * جز تبسم جز بلى ناورد پيش

شكرهاى آن جماعت ياد كرد * در اجابت قاصدان را شاد كرد

مىنمود آن مكر ايشان پيش او * يك به يك ز آن سان كه اندر شير مو

موى را ناديده مىكرد آن لطيف * شير را شاباش مىگفت آن ظريف

صد هزاران موى مكر و دمدمه * چشم خوابانيد آن دم ز ان همه

راست مىفرمود آن بحر كرم * بر شما من از شما مشفق‌ترم

من نشسته بر كنار آتشى * با فروغ و شعله‌ى بس ناخوشى

همچو پروانه شما آن سو دوان * هر دو دست من شده پروانه ران

چون بر آن شد تا روان گردد رسول * غيرت حق بانگ زد مشنو ز غول

كاين خبيثان مكر و حيلت كرده‌اند * جمله مقلوب است آنچ آورده‌اند

قصد ايشان جز سيه رويى نبود * خير دين كى جست ترسا و جهود

مسجدى بر جسر دوزخ ساختند * با خدا نرد دغاها باختند

قصدشان تفريق اصحاب رسول * فضل حق را كى شناسد هر فضول

تا جهودى را ز شام اينجا كشند * كه به وعظ او جهودان سر خوشند

گفت پيغمبر كه آرى ليك ما * بر سر راهيم و بر عزم غزا

زين سفر چون باز گردم آن گهان * سوى آن مسجد روان گردم روان

دفعشان كرد و به سوى غزو تاخت * با دغايان از دغا نردى بباخت

چون بيامد از غزا باز آمدند * چنگ اندر وعده‌ى ماضى زدند

گفت حقش اى پيمبر فاش گو * غدر را ور جنگ باشد باش گو

گفت اى قوم دغل خامش كنيد * تا نگويم رازهاتان تن زنيد