مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٥

[ سخنان آراسته و خالى از صدق ، همچون سبزه‌هاى روييده بر مزبله است ]

واصلان چون غرق ذاتند اى پسر * كى كنند اندر صفات او نظر

چون كه اندر قعر جو باشد سرت * كى به رنگ آب افتد منظرت

ور به رنگ آب باز آيى ز قعر * پس پلاسى بستدى دادى تو شعر

طاعت عامه گناه خاصگان * وصلت عامه حجاب خاص دان

مر وزيرى را كند شه محتسب * شه عدوى او بود نبود محب

هم گناهى كرده باشد آن وزير * بىسبب نبود تغير ناگزير

آن كه ز اول محتسب بد خود و را * بخت و روزى آن بده ست از ابتدا

ليك آن كاول وزير شه بده ست * محتسب كردن سبب فعل بد است

چون ترا شه ز آستانه پيش خواند * باز سوى آستانه باز راند

تو يقين مىدان كه جرمى كرده‌اى * جبر را از جهل پيش آورده‌اى

كه مرا روزى و قسمت اين بده ست * پس چرا دى بودت آن دولت به دست

قسمت خود خود بريدى تو ز جهل * قسمت خود را فزايد مرد اهل

يك مثال ديگر اندر كژروى * شايد ار از نقل قرآن بشنوى

اين چنين كژ بازيى در جفت و طاق * با نبى مىباختند اهل نفاق

كز براى عز دين احمدى * مسجدى سازيم و بود آن مرتدى

اين چنين كژ بازيى مىباختند * مسجدى جز مسجد او ساختند

فرش و سقف و قبه‌اش آراسته * ليك تفريق جماعت خواسته

نزد پيغمبر به لابه آمدند * همچو اشتر پيش او زانو زدند

كاى رسول حق براى محسنى * سوى آن مسجد قدم رنجه كنى

تا مبارك گردد از اقدام تو * تا قيامت تازه باد ايام تو

مسجد روز گل است و روز ابر * مسجد روز ضرورت وقت فقر

تا غريبى يابد آن جا خير و جا * تا فراوان گردد اين خدمت‌سرا

تا شعار دين شود بسيار و پر * ز انكه با ياران شود خوش كار مر

ساعتى آن جايگه تشريف ده * تزكيه‌ى ما كن ز ما تعريف ده

مسجد و اصحاب مسجد را نواز * تو مهى ما شب دمى با ما بساز

تا شود شب از جمالت همچو روز * اى جمالت آفتاب جان فروز

اى دريغا كان سخن از دل بدى * تا مراد آن نفر حاصل شدى

لطف كايد بىدل و جان در زبان * همچو سبزه‌ى تون بود اى دوستان