مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٤

[ شناخت خدا به خدا ]

گفت اكنون راست گفتى صادقى * از تو اين آيد تو اين را لايقى

عنكبوتى تو مگس دارى شكار * من نيم اى سگ مگس زحمت ميار

باز اسپيدم شكارم شه كند * عنكبوتى كى بگرد ما تند

رو مگس مىگير تا تانى هلا * سوى دوغى زن مگسها را صلا

ور بخوانى تو به سوى انگبين * هم دروغ و دوغ باشد آن يقين

تو مرا بيدار كردى خواب بود * تو نمودى كشتى آن گرداب بود

تو مرا در خير ز آن مىخواندى * تا مرا از خير بهتر راندى

اين بدان ماند كه شخصى دزد ديد * در وثاق اندر پى او مىدويد

تا دو سه ميدان دويد اندر پيش * تا در افگند آن تعب اندر خويش

اندر آن حمله كه نزديك آمدش * تا به دو اندر جهد دريابدش

دزد ديگر بانگ كردش كه بيا * تا ببينى اين علامات بلا

زود باش و باز گرد اى مرد كار * تا ببينى حال اينجا زار زار

گفت باشد كان طرف دزدى بود * گر نگردم زود اين بر من رود

در زن و فرزند من دستى زند * بستن اين دزد سودم كى كند

اين مسلمان از كرم مىخواندم * گر نگردم زود پيش آيد ندم

بر اميد شفقت آن نيك خواه * دزد را بگذاشت باز آمد به راه

گفت اى يار نكو احوال چيست * اين فغان و بانگ تو از دست كيست

گفت اينك بين نشان پاى دزد * اين طرف رفته ست دزد زن به مزد

نك نشان پاى دزد قلتبان * در پى او رو بدين نقش و نشان

گفت اى ابله چه مىگويى مرا * من گرفته بودم آخر مر و را

دزد را از بانگ تو بگذاشتم * من تو خر را آدمى پنداشتم

اين چه ژاژست و چه هرزه اى فلان * من حقيقت يافتم چه بود نشان

گفت من از حق نشانت مىدهم * اين نشان است از حقيقت آگهم

گفت طرارى تو يا خود ابلهى * بلكه تو دزدى و زين حال آگهى

خصم خود را مىكشيدم من كشان * تو رهانيدى و را كاينك نشان

تو جهت گو من برونم از جهات * در وصال آيات كو يا بينات

صنع بيند مرد محجوب از صفات * در صفات آن است كاو گم كرد ذات