مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٣

تتمه‌ى اقرار ابليس به معاويه مكر خود را

گفت بسيار آن بليس از مكر و غدر * مير از او نشنيد كرد استيز و صبر

از بن دندان بگفتش بهر آن * كردمت بيدار مىدان اى فلان

تا رسى اندر جماعت در نماز * از پى پيغمبر دولت فراز

گر نماز از وقت رفتى مر ترا * اين جهان تاريك گشتى بىضيا

از غبين و درد رفتى اشكها * از دو چشم تو مثال مشكها

ذوق دارد هر كسى در طاعتى * لاجرم نشكيبد از وى ساعتى

آن غبين و درد بودى صد نماز * كو نماز و كو فروغ آن نياز

آن يكى مىرفت در مسجد درون * مردم از مسجد همىآمد برون

گفت پرسان كه جماعت را چه بود * كه ز مسجد مىبرون آيند زود

آن يكى گفتش كه پيغمبر نماز * با جماعت كرد و فارغ شد ز راز

تو كجا در مىروى اى مرد خام * چون كه پيغمبر بداده ست السلام

گفت آه و دود از آن اه شد برون * آه او مىداد از دل بوى خون

آن يكى از جمع گفت اين آه را * تو به من ده و آن نماز من ترا

گفت دادم آه و پذرفتم نماز * او ستد آن آه را با صد نياز

شب به خواب اندر بگفتش هاتفى * كه خريدى آب حيوان و شفا

حرمت اين اختيار و اين دخول * شد نماز جمله‌ى خلقان قبول

پس عزازيلش به گفت اى مير راد * مكر خود اندر ميان بايد نهاد

گر نمازت فوت مىشد آن زمان * مىزدى از درد دل آه و فغان

آن تاسف و آن فغان و آن نياز * در گذشتى از دو صد ذكر و نماز

من ترا بيدار كردم از نهيب * تا بسوزاند چنان آهى حجاب

تا چنان آهى نباشد مر ترا * تا بدان راهى نباشد مر ترا

من حسودم از حسد كردم چنين * من عدويم كار من مكر است و كين