مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٩

[ در برابر اوليا ، فروتن باش ]

گفت ليلى را خليفه كان توى * كز تو مجنون شد پريشان و غوى

از دگر خوبان تو افزون نيستى * گفت خامش چون تو مجنون نيستى

هر كه بيدار است او در خواب‌تر * هست بيداريش از خوابش بتر

چون به حق بيدار نبود جان ما * هست بيدارى چو در بندان ما

جان همه روز از لگدكوب خيال * وز زيان و سود وز خوف زوال

نى صفا مىماندش نى لطف و فر * نى به سوى آسمان راه سفر

خفته آن باشد كه او از هر خيال * دارد اوميد و كند با او مقال

ديو را چون حور بيند او به خواب * پس ز شهوت ريزد او با ديو آب

چون كه تخم نسل را در شوره ريخت * او به خويش آمد خيال از وى گريخت

ضعف سر بيند از آن و تن پليد * آه از آن نقش پديد ناپديد

مرغ بر بالا و زير آن سايه‌اش * مىدود بر خاك پران مرغ‌وش

ابلهى صياد آن سايه شود * مىدود چندان كه بىمايه شود

بىخبر كان عكس آن مرغ هواست * بىخبر كه اصل آن سايه كجاست

تير اندازد به سوى سايه او * تركشش خالى شود از جستجو

تركش عمرش تهى شد عمر رفت * از دويدن در شكار سايه تفت

سايه‌ى يزدان چو باشد دايه‌اش * وارهاند از خيال و سايه‌اش

سايه‌ى يزدان بود بنده‌ى خدا * مرده او زين عالم و زنده‌ى خدا

دامن او گير زودتر بىگمان * تا رهى در دامن آخر زمان

كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّ نقش اولياست * كاو دليل نور خورشيد خداست

اندر اين وادى مرو بىاين دليل * لا أُحِبُّ الْآفِلِينَ گو چون خليل

رو ز سايه آفتابى را بياب * دامن شه شمس تبريزى بتاب

ره ندانى جانب اين سور و عرس * از ضياء الحق حسام الدين بپرس

ور حسد گيرد ترا در ره گلو * در حسد ابليس را باشد غلو

كاو ز آدم ننگ دارد از حسد * با سعادت جنگ دارد از حسد

اى خنك آن كش حسد همراه نيست * عقبه‌اى زين صعب‌تر در راه نيست

اين جسد خانه‌ى حسد آمد بدان * از حسد آلوده باشد خاندان

گر جسد خانه‌ى حسد باشد و ليك * آن جسد را پاك كرد اللَّه نيك

طَهِّرا بَيْتِيَ بيان پاكى است * گنج نور است ار طلسمش خاكى است

چون كنى بر بىجسد مكر و حسد * ز آن حسد دل را سياهيها رسد