مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦١

[ اغراض نفسانى ، حجاب بصيرت است ]

نيست از ابليس از تست اى غوى * كه چو روبه سوى دنبه مىدوى

چون كه در سبزه ببينى دنبه را * دام باشد اين ندانى تو چرا

ز آن ندانى كت ز دانش دور كرد * ميل دنبه چشم و عقلت كور كرد

حبك الأشياء يعميك يصم * نفسك السودا جنت لا تختصم

تو گنه بر من منه كژ مژ مبين * من ز بد بيزارم و از حرص و كين

من بدى كردم پشيمانم هنوز * انتظارم تا شبم آيد به روز

متهم گشتم ميان خلق من * فعل خود بر من نهد هر مرد و زن

گرگ بىچاره اگر چه گرسنه است * متهم باشد كه او در طنطنه است

از ضعيفى چون نتاند راه رفت * خلق گويد تخمه است از لوت زفت

گفت غير راستى نرهاندت * داد سوى راستى مىخواندت

راست گو تا وارهى از چنگ من * مكر ننشاند غبار جنگ من

گفت چون دانى دروغ و راست را * اى خيال‌انديش پر انديشه‌ها

گفت پيغمبر نشانى داده است * قلب و نيكو را محك بنهاده است

گفته است الكذب ريب فى القلوب * گفت الصدق طمانين طروب

دل نيارامد ز گفتار دروغ * آب و روغن هيچ نفروزد فروغ

در حديث راست آرام دل است * راستيها دانه‌ى دام دل است

دل مگر رنجور باشد بد دهان * كه نداند چاشنى اين و آن

چون شود از رنج و علت دل سليم * طعم كذب و راست را باشد عليم

حرص آدم چون سوى گندم فزود * از دل آدم سليمى را ربود

پس دروغ و عشوه‌ات را گوش كرد * غره گشت و زهر قاتل نوش كرد

كژدم از گندم ندانست آن نفس * مىپرد تمييز از مست هوس

خلق مست آرزويند و هوا * ز آن پذيرايند دستان ترا

هر كه خود را از هوا خود باز كرد * چشم خود را آشناى راز كرد