مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٠

[ باز شيطان ، نقش خود را از پيش تعيين شده مىشمرد و خود را بى گناه قلمداد مىكند ]

گفت امير اى راه زن حجت مگو * مر ترا ره نيست در من ره مجو

ره زنى و من غريب و تاجرم * هر لباساتى كه آرى كى خرم

گرد رخت من مگرد از كافرى * تو نه اى رخت كسى را مشترى

مشترى نبود كسى را راه زن * ور نمايد مشترى مكر است و فن

تا چه دارد اين حسود اندر كدو * اى خدا فرياد ما را زين عدو

گر يكى فصلى دگر در من دمد * در ربايد از من اين ره زن نمد

اين حديثش همچو دود است اى إله * دست گير ار نه گليمم شد سياه

من به حجت بر نيايم با بليس * كاوست فتنه‌ى هر شريف و هر خسيس

آدمى كه علم الاسما بك است * در تك چون برق اين سگ بىتك است

از بهشت انداختش بر روى خاك * چون سمك در شست او شد از سماك

نوحه‌ى إنا ظلمنا مىزدى * نيست دستان و فسونش را حدى

اندرون هر حديث او شر است * صد هزاران سحر در وى مضمر است

مردى مردان ببندد در نفس * در زن و در مرد افروزد هوس

اى بليس خلق سوز فتنه جو * بر چىام بيدار كردى راست گو

گفت هر مردى كه باشد بد گمان * نشنود او راست را با صد نشان

هر درونى كه خيال‌انديش شد * چون دليل آرى خيالش بيش شد

چون سخن دروى رود علت شود * تيغ غازى دزد را آلت شود

پس جواب او سكوت است و سكون * هست با ابله سخن گفتن جنون

تو ز من با حق چه نالى اى سليم * تو بنال از شر آن نفس لئيم

تو خورى حلوا تو را دنبل شود * تب بگيرد طبع تو مختل شود

بىگنه لعنت كنى ابليس را * چون نبينى از خود آن تلبيس را