مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

[ شيطان در منظر صوفيانهء مولانا ]

در خبر آمد كه آن معاويه * خفته بد در قصر در يك زاويه

قصر را از اندرون در بسته بود * كز زيارتهاى مردم خسته بود

ناگهان مردى و را بيدار كرد * چشم چون بگشاد پنهان گشت مرد

گفت اندر قصر كس را ره نبود * كيست كاين گستاخى و جرات نمود

گرد برگشت و طلب كرد آن زمان * تا بيابد ز آن نهان گشته نشان

از پس در مدبرى را ديد كاو * در در و پرده نهان مىكرد رو

گفت هى تو كيستى نام تو چيست * گفت نامم فاش ابليس شقى است

گفت بيدارم چرا كردى به جد * راست گو با من مگو بر عكس و ضد

گفت هنگام نماز آخر رسيد * سوى مسجد زود مىبايد دويد

عجلوا الطاعات قبل الفوت گفت * مصطفى چون در معنى مىبسفت

گفت نى نى اين غرض نبود ترا * كه به خيرى رهنما باشى مرا

دزد آيد از نهان در مسكنم * گويدم كه پاسبانى مىكنم

من كجا باور كنم آن دزد را * دزد كى داند ثواب و مزد را

گفت ما اول فرشته بوده‌ايم * راه طاعت را به جان پيموده‌ايم

سالكان راه را محرم بديم * ساكنان عرش را هم دم بديم

پيشه‌ى اول كجا از دل رود * مهر اول كى ز دل بيرون شود