مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥١

[ خشنودى اوليا از قوم خود ، وقتى است كه مرتكب گناه نشوند ]

تافت ز آن روزن كه از دل تا دل است * روشنى كه فرق حق و باطل است

گفت اينك يادم آمد اى رسول * آن دعا كه گفته‌ام من بو الفضول

چون گرفتار گنه مىآمدم * غرقه دست اندر حشايش مىزدم

از تو تهديد و وعيدى مىرسيد * مجرمان را از عذاب بس شديد

مضطرب مىگشتم و چاره نبود * بند محكم بود و قفل ناگشود

نى مقام صبر و نه راه گريز * نى اميد توبه نه جاى ستيز

من چو هاروت و چو ماروت از حزن * آه مىكردم كه اى خلاق من

از خطر هاروت و ماروت آشكار * چاه بابل را بكردند اختيار

تا عذاب آخرت اينجا كشند * گربزند و عاقل و ساحروش‌اند

نيك كردند و بجاى خويش بود * سهلتر باشد ز آتش رنج دود

حد ندارد وصف رنج آن جهان * سهل باشد رنج دنيا پيش آن

اى خنك آن كاو جهادى مىكند * بر بدن زجرى و دادى مىكند

تا ز رنج آن جهانى وارهد * بر خود اين رنج عبادت مىنهد

من همىگفتم كه يا رب آن عذاب * هم در اين عالم بران بر من شتاب

تا در آن عالم فراغت باشدم * در چنين درخواست حلقه مىزدم

اين چنين رنجوريى پيدام شد * جان من از رنج بىآرام شد

مانده‌ام از ذكر و از اوراد خود * بىخبر گشتم ز خويش و نيك و بد

گر نمىديدم كنون من روى تو * اى خجسته وى مبارك بوى تو

مىشدم از دست من يك بارگى * كرديم شاهانه اين غم خوارگى

گفت هىهى اين دعا ديگر مكن * بر مكن تو خويش را از بيخ و بن

تو چه طاقت دارى اى مور نژند * كه نهد بر تو چنان كوه بلند

گفت توبه كردم اى سلطان كه من * از سر جلدى نه لافم هيچ فن

اين جهان تيه است و تو موسى و ما * از گنه در تيه مانده مبتلا

سالها ره مىرويم و در اخير * همچنان در منزل اول اسير

گر دل موسى ز ما راضى بدى * تيه را راه و كران پيدا شدى

ور به كل بيزار بودى او ز ما * كى رسيدى خوانمان هيچ از سما

كى ز سنگى چشمه‌ها جوشان شدى * در بيابان‌مان امان جان شدى

بل به جاى خوان خود آتش آمدى * اندر اين منزل لهب بر ما زدى

چون دو دل شد موسى اندر كار ما * گاه خصم ماست گاهى يار ما