مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٨

[ حكايت در اينكه حال عارف عاشق از حيطهء عقول خارج است ]

اولا كحل ديده‌ات * چون ستانى باز يا بى تبصرت

كاله‌ى حكمت كه گم كرده‌ى دل است * پيش اهل دل يقين آن حاصل است

كوردل با جان و با سمع و بصر * مىنداند دزد شيطان را ز اثر

ز اهل دل جو از جماد آن را مجو * كه جماد آمد خلايق پيش او

مشورت جوينده آمد نزد او * كاى اب كودك شده رازى بگو

گفت رو زين حلقه كاين در باز نيست * باز گرد امروز روز راز نيست

گر مكان را ره بدى در لامكان * همچو شيخان بودمى من بر دكان

محتسب در نيم شب جايى رسيد * در بن ديوار مستى خفته ديد

گفت هى مستى چه خورده ستى بگو * گفت از اين خوردم كه هست اندر سبو

گفت آخر در سبو واگو كه چيست * گفت از آن كه خورده‌ام گفت اين خفى است

گفت آن چه خورده‌اى آن چيست آن * گفت آن كه در سبو مخفى است آن

دور مىشد اين سؤال و اين جواب * ماند چون خر محتسب اندر خلاب

گفت او را محتسب هين آه كن * مست هو هو كرد هنگام سخن