مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٦

[ مجنون ما فوق عقل را هر كسى قادر نيست بشناسد ]

آزمودم عقل دور انديش را * بعد از اين ديوانه سازم خويش را

گفت با دلقك شبى سيد اجل * قحبه‌اى را خواستى تو از عجل

با من اين را باز مىبايست گفت * تا يكى مستور كرديميت جفت

گفت نه مستور صالح خواستم * قحبه گشتند و ز غم تن كاستم

خواستم اين قحبه را بىمعرفت * تا ببينم چون شود اين عاقبت

عقل را من آزمودم هم بسى * زين سپس جويم جنون را مغرسى

آن يكى مىگفت خواهم عاقلى * مشورت آرم به دو در مشكلى

آن يكى گفتش كه اندر شهر ما * نيست عاقل جز كه آن مجنون‌نما

بر نيى گشته سواره نك فلان * مىدواند در ميان كودكان

صاحب راى است و آتش پاره‌اى * آسمان قدر است و اختر باره‌اى

فر او كروبيان را جان شده ست * او در اين ديوانگى پنهان شده ست

ليك هر ديوانه را جان نشمرى * سر منه گوساله را چون سامرى

چون وليى آشكارا با تو گفت * صد هزاران غيب و اسرار نهفت

مر ترا آن فهم و آن دانش نبود * واندانستى تو سرگين را ز عود

از جنون خود را ولى چون پرده ساخت * مر و را اى كور كى خواهى شناخت

گر ترا باز است آن ديده‌ى يقين * زير هر سنگى يكى سرهنگ بين

پيش آن چشمى كه باز و رهبر است * هر گليمى را كليمى در بر است

مر ولى را هم ولى شهره كند * هر كه را او خواست با بهره كند

كس نداند از خرد او را شناخت * چون كه او مر خويش را ديوانه ساخت

چون بدزدد دزد بينايى ز كور * هيچ يابد دزد را او در عبور

كور نشناسد كه دزد او كه بود * گر چه خود بر وى زند دزد عنود

چون گزد سگ كور صاحب ژنده را * كى شناسد آن سگ درنده را